tag:blogger.com,1999:blog-90636039174639778622012-04-07T12:03:06.851+03:00Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.comBlogger45125tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-43897761963719658492011-11-08T15:37:00.002+02:002011-11-08T15:39:21.367+02:00Ο Στέλιος Ράμφος συνομιλεί με τον Άρη Πορτοσάλτε στο Ραδιοφωνικό σταθμό Σκάι ( 28/10/11)<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Το πώς φτάσαμε ως εδώ Κε Ράμφο, είχαμε την ευκαιρία πέρσι στις συναντήσεις μας, είτε μέσω των εκπομπών του 1821 και της ΤV συνέντευξης, να τα πούμε, εκτός κι αν θέλετε να προσθέσετε κάτι ακόμη. Θα ήθελα να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τι κάνουμε τώρα. Αλλά αν υπάρχει παρατήρηση, πολύ ευχαρίστως. Δεν θέλω απλώς να καταναλώσουμε χρόνο στο παρελθόν.<br /><br /><br />ΣΡ: Κι αν φέρναμε το παρελθόν στο τώρα; Δηλ. θέλω να πω ότι είναι πολύ διδακτικό το ‘40. Για ποιο λόγο; Γιατί είναι μια εξαιρετική στιγμή της ιστορίας την οποία διαδέχτηκε ένας σπαραγμός. Εάν υπάρχει συσχετισμός και συνάφεια μεταξύ εκείνου και σημερινών αντιστοίχων…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Και το 1821 επίσης εδόθηκε ένα έναυσμα και είπαμε «ωπ, τους φάγαμε» αλλά ξαναπλακωθήκαμε μεταξύ μας.<br /><br /><br />ΣΡ: Εάν λοιπόν αυτό είναι ένα στοιχείο μόνιμο ή έστω παραμόνιμο, συμπεριφοράς έστω κοινωνικής, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να σκεφθούμε, επετειακά πια, τι νόημα έχει το ’40 από αυτή την άποψη. Γιατί τότε ξαφνικά, με το παράδειγμα μιας παληκαρίσιας αρνήσεως ενός Όχι, ένας ολόκληρος κόσμος ξεσηκώθηκε και μπόρεσε να κάνει αυτό που έκανε, όμως πολύ γρήγορα οδηγήθηκε η κατάσταση σε ένα σπαραγμό, σε μια εμφύλια συνθήκη, τέτοια που τη βλέπουμε πολύ συχνά να επαναλαμβάνεται όπως και σας είπα και στην ιστορία…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Και αν….. από τους Μηδικούς πολέμους που οι Έλληνες σταμάτησαν τους φύλακες της Ευρώπης, ακολούθησε μετά ένας σπαραγμός μεταξύ δύο πόλεων, κρατών θα μου πείτε, αλλά Έλληνες και οι νότιοι Έλληνες και οι της κεντρικής Ελλάδος.<br /><br /><br />ΣΡ: Σωστό, και για τους μεν αρχαίους, για τη μεν αρχαιότητα είναι εξηγήσιμο και κατανοητό και καταληπτό το φαινόμενο, για τα νεότερα χρόνια όμως έχει μία ιδιαιτερότητα επειδή πια οι κοινωνίες των νεοτέρων χρόνων έχουν μάθει να περισώζουν την ενότητά τους. Εμείς με ένα ιδιαίτερα παράδοξο τρόπο, έχουμε μάθει να διαιωνίζουμε το μηχανισμό αυτό, το στοιχείο της διασπάσεως. Και νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει και με την ίδια την ουσία των προβλημάτων τα οποία βιώνουμε τώρα και θα τα βιώνουμε για ένα ικανό χρονικό διάστημα, στην καλύτερη των περιπτώσεων.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Στην καλύτερη εκδοχή!<br /><br /><br />ΣΡ: Ναι, στην καλύτερη εκδοχή…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Γιατί υπάρχει η χειρότερη εκδοχή… γι’ αυτό το χρονικό διάστημα…<br /><br /><br />ΣΡ: Η χειρότερη εκδοχή είναι ακριβώς…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Η λάσπη πια, με κατάληξη τη λάσπη φαντάζομαι στο τέλος…<br /><br /><br />ΣΡ: Όπου πάλι ο παράγοντας ο διαλυτικός θα είναι η διάσπαση. Εκείνο δηλαδή απέναντι στο οποίο πρέπει να ορθώσει κανείς την κρίση και τη λογική του είναι τουλάχιστον να καταλάβει, όσο γίνεται, τους βαθύτερους εσωτερικούς μηχανισμούς της διασπάσεως, που αποτελούν ένα είδος πλέον εθιμικής συνθήκης στην Ελλάδα, προκειμένου να δει τι θα μπορούσε να κάνει. Θα ήταν καλύτερη συνεισφορά ας πούμε σήμερα, γιατί βλέπουμε ήδη…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Πώς μπορεί να γίνει αυτό κύριε Ράμφο; Δηλαδή λίγο «ντιβανίσιο» είναι, λίγο εξομολογητικό, λίγο ψυχαναλυτικό…<br /><br /><br />ΣΡ: Το έχουμε ανάγκη αυτό…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Τι να κάνουμε τώρα; Να κουράρει ο ένας τον άλλον; Πώς θα το κάνουμε; Γιατί επαγγελματίες δεν θα βρούμε τόσους πολλούς στον τόπο μας. Παρότι υπάρχουν και καλοί, αλλά τι να το κάνω τώρα; Να ξαπλώνει ο ένας στο ντιβάνι του αλλουνού και ν’ αρχίσουμε να λέμε;<br /><br /><br />ΣΡ: Όχι, αλλά θα μπορούσαμε να το καταλάβουμε αλλιώς. Θα μπορούσαμε να δούμε, με ένα τρόπο να εστιάσουμε τον φωτισμό, σε φαινόμενα παρεμφερή, είτε στη Βαλκανική ιστορία προ ετών της αλληλοσφαγής δίπλα μας (της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας) είτε σε φαινόμενα ακόμη πιο άγρια, όπως η ιστορία των Τούτσι με τους Χούτου, στην Υποσαχάριο Αφρική και να σκεφτούμε με όρους «Υποσαχαρίου Ελλάδος» ενδεχομένως το πρόβλημα. Δηλαδή να σκεφτούμε ποια είναι τα δομικά, κοινωνικά και ανθρωπολογικά στοιχεία τα οποία υποθάλπουν και υποδαυλίζουν την ανάγκη αυτή της μονίμου και σταθερής αντιπαραθέσεως, την αδυναμία να δεχτούμε την συνύπαρξη με τον άλλο. Γιατί στο βάθος είναι σαν ένα μυστηριώδες σκουλήκι, μικρόβιο, να υπεισέρχεται και να διαμορφώνει μια ψυχική συνθήκη η οποία είναι πάρα πολύ σοβαρή.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Μου δίνετε την αφορμή κύριε Ράμφο να σκεφτώ το εξής, ότι, δεν τον ανέχομαι τον άλλο, αλλά όταν υπάρχουν λεφτά, εκεί το χρήμα σκεπάζει αυτή την ανεκτικότητα. Σκεφθείτε σε εποχές που δεν υπάρχουν λεφτά τι έχει να γίνει, τρόμος σούρχεται!<br /><br /><br />ΣΡ: Τρόμος σου έρχεται αλλά επειδή καμιά φορά και η δυστυχία μπορεί να δημιουργήσει αντανακλαστικά υποταγής δεν αποκλείεται να δει κανείς παράξενα φαινόμενα. Εν πάση περιπτώσει, εκείνο το οποίο για μένα έχει σημασία, χωρίς να διεκδικώ απόλυτη αλήθεια αλλά σαν σκέψη, σαν υπόθεση, έχω την αντίληψη ότι το γεγονός ότι οι ψυχισμοί, ότι οι συμπεριφορές σε κοινωνίες σαν τη δική μας έχουν αρχαϊκά χαρακτηριστικά μέσα στη συγχρονικότητά τους, στη νεωτερικότητά τους, αυτό είναι το στοιχείο το οποίο πρέπει να καταλάβουμε. Ποιο είναι κατεξοχήν κατά τη γνώμη μου το αρχαϊκό χαρακτηριστικό; Ότι δεν μπορούμε να καταλάβουμε την ενότητά μας παρά ως ταυτότητα. Τι θέλω να πω. Μπορώ να ενωθώ με τον άλλο όταν ανήκουμε στην ίδια οικογένεια, όταν είμαστε από το ίδιο χωριό. Όταν διαφέρει από μένα δεν μπορώ να τον καταλάβω. Υπ’ αυτούς τους όρους λοιπόν, σε μία κοινωνία, το υφάδι το εσωτερικό που τη στερεώνει και ενώνει μεταξύ τους τους αγνώστους, δεν υφίσταται, ή στο μέτρο που υφίσταται είναι πάρα πολύ εύκολη η θραύση. Άρα λοιπόν, ο μηχανισμός εκείνος ο οποίος είναι και το μόνιμο διαλυτικό στοιχείο της κρατικής μας υποστάσεως και συνοχής, είναι πανταχού παρών, όσο θυμόμαστε τη νεότερη Ελλάδα και οφείλουμε ακριβώς να καταλάβουμε αυτόν τον συντελεστή πώς θα μπορούσαμε να τον αντιμετωπίσουμε. Έχει μεγάλη σημασία να σκεφτούμε το πρόβλημά μας με όρους αρχαϊκών στοιχείων που επιβιώνουν σήμερα. Γιατί αν δεν το σκεφτούμε έτσι, θα επαναληφθεί, θα σπαταληθεί το χτεσινό όφελος όπως σπαταλήθηκε το όφελος του ‘74, όπως σπαταλήθηκε το όφελος του ’32… Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να σκεφτούμε με τέτοιους όρους τα πράγματα. Υπάρχει δηλαδή ακόμη ένα στοιχείο το οποίο λειτουργεί καθοριστικά προκειμένου οι συμπεριφορές και η νοοτροπία μας να λειτουργήσουν και αυτό το πράγμα ακριβώς είναι ο αποκλεισμός. Με όρους αποκλεισμού, σύγχρονο κράτος δεν φτιάχνεται, γιατί το σύγχρονο κράτος έχει φτιαχτεί με μια ορισμένη λογική, να συνέχει τους διαφορετικούς. Αυτό δεν ισχύει ακόμη για την Ελλάδα γιατί…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ποιος θέλει να μας αποκλείσει κύριε Ράμφο;<br /><br /><br />ΣΡ: Απ’ το διπλανό χωριό! Θυμάστε τις ιστορίες με τους επιταφίους που όταν διασταυρώνονταν έβγαζαν τα κουμπούρια προκειμένου να δουν ποιος επιτάφιος θα περάσει πρώτος. Δηλαδή δεν πρόκειται για εχθρό με όνομα, πρόκειται για τον εχθρό που είναι η αδυναμία της διαφορετικότητος. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Έλληνας με Έλληνα;<br /><br /><br />ΣΡ: Βεβαίως, γιατί το Έλληνας Έλληνας δεν υπάρχει, είναι ο χωριανός, είναι ο Σφακιανός, είναι ο Λαρισαίος, είναι ο Κρητικός. Αν φτάσουμε σε σημείο να σκεφτούμε με όρους Έλληνα, τότε λύθηκε το πρόβλημα. Σκεφτόμαστε με όρους μπατζανάκη, κουμπάρου, συντοπίτη και υπ’ αυτή την έννοια δεν είμαστε σε θέση, παρά μόνο κάτω από πίεση πραγμάτων να διαμορφώνουμε μορφές ενότητος κρατικές. <br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Η συντεχνία δηλαδή είναι πιο πάνω από το «Ελλάδα»; Το κόμμα είναι πιο πάνω από το «Ελλάδα»;<br /><br /><br />ΣΡ: Βεβαίως, και η οικογένεια πάνω απ’ όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι όλο το πελατειακό σύστημα βασίζεται πάνω σ’ αυτό, στην εξυπηρέτηση των επιμέρους συμφερόντων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κρίση την οποία βιώνουμε έγκειται στο γεγονός ότι το επιμέρους συμφέρον επεβλήθη στο γενικό συμφέρον και επομένως οι πολιτικοί που το εκφράζουν αυτό το πράγμα χρησιμοποιούν το επιμέρους συμφέρον και το κάνουν γενικό, κρατικό συμφέρον, κι έτσι άρχισε η κρίση.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Και το κράτος είναι το μεγάλο μαγαζί, το οποίο το εξυπηρετούν αυτοί, με τη λογική…<br /><br /><br />ΣΡ: Με τη λογική του επιμέρους συμφέροντος ενώ η λογική του είναι αυτή του γενικού συμφέροντος. Επομένως έχει διαβρωθεί ριζικά, και υπ’ αυτή την έννοια είναι πολύ δύσκολο οι σημερινοί μηχανισμοί να αυτοπροτείνονται ως μηχανισμοί οι οποίοι θα λύσουν το πρόβλημα.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Πώς τους διαλύεις, αυτή τη στιγμή που είσαι στην καταστροφή και δεν θέλεις να πας παρακάτω στη λάσπη... καταλαβαίνεις όμως ότι αυτός ο μηχανισμός πράγματι… αλλά βλέπεις μέλη της κυβέρνησης πώς θα σου κάνουν το καινούργιο όταν αυτοί οι άνθρωποι πάλευαν να φτιάξουν αυτό που έφτιαξαν και τώρα θα του πεις, γκρέμισε το σπίτι σου; Θα το έκανες εσύ, θα τόκανα εγώ; Θα γκρέμιζα το σπίτι μου; Όχι βέβαια!<br /><br /><br />ΣΡ: Ακριβώς λοιπόν, η πίεση των πραγμάτων…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Αλλά πώς θα έρθει το καινούργιο κύριε Ράμφο; Πώς; Έχουμε χρόνο;<br /><br /><br />ΣΡ: Γι’ αυτό λέω ότι το στοίχημα είναι πάρα πολύ μεγάλο και γι’ αυτό μπορεί να έχει μία ευεργητική σημασία το γεγονός ότι θα εγκατασταθούν για ένα χρονικό διάστημα και άνθρωποι που βλέπουν εξ αποστάσεως την Ελλάδα. Διότι το θέμα δεν είναι μόνο ότι κάποιος είναι ξένος, είναι η αδυναμία… το γεγονός ότι ζούμε με δεσμούς αίματος μας απαγορεύει να βλέπουμε εξ αποστάσεως…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Δεν χανόμαστε όμως; Δεν εκχωρούμε τα ονομαζόμενα κυριαρχικά δικαιώματα, δεν χάνεται η Ελλάδα μας;<br /><br /><br />ΣΡ: Μα ήδη έχουν εκχωρηθεί από τη στιγμή που οι Ευρωπαϊκοί κανόνες επιβάλλονται από του εσωτερικού του Συντάγματός μας, δηλαδή ήδη εκχωρούνται αφού δεν έχουμε νόμισμα…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Προφανώς δεν εξηγήθηκε αυτό!<br /><br /><br />ΣΡ: Νομίζω είναι ηλίου φαεινότερον…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ναι, αλλά δεν εξηγήθηκε κύριε Ράμφο…<br /><br /><br />ΣΡ: Ας το εξηγήσουμε τώρα.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Δεν εξηγήθηκε από το ’81, ότι εμείς, μετέχοντες στην Ευρώπη… αυτό, εκεί το πάω, δεν αναλύθηκε επαρκώς, σκεπάστηκε από το χρήμα που έρευσε ενδεχομένως; Μπορεί.<br /><br /><br />ΣΡ: Ναι, είναι αυτού του τύπου οι απόρρητες, οι άρρητες αποδοχές επειδή ακριβώς κάτι μας είναι βολικό και δεν χρειάζεται να πάμε παραπέρα.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Επειδή το Μάστριχτ είναι κάτι. Τι είναι το Μάστριχτ; Καταρχήν συμμετέχεις και βάζεις την υπογραφή σου σε ένα καταστατικό…<br /><br /><br />ΣΡ: Βεβαίως, με όρους δεσμευτικούς, δεν μπορεί ο δικός σου νόμος να συγκρούεται με τους όρους της γενικής αποδοχής, ήδη αυτό είναι δεδομένο.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Εμείς τόσα χρόνια ταυτοχρόνως, όπως κυλούσε αυτό το ποτάμι, δεν εφαρμόζαμε κοινοτικούς νόμους και πληρώναμε πρόστιμα, δηλαδή δεν παίρναμε τα όσα έπρεπε να πάρουμε γιατί μας κόβανε το πρόστιμο.<br /><br /><br />ΣΡ: Όχι από εθνικισμό αλλά για τον ίδιο λόγο ακριβώς που διαφθείρουμε το κράτος μας. Προκειμένου να υπηρετήσουμε το μικρό συμφέρον πληρώναμε πρόστιμα και αυτά προσετίθεντο με τη σειρά τους στο γενικό…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Κι ας έχει το χωριό το σκουπίδι στην ανοιχτή χωματερή…<br /><br /><br />ΣΡ: Δεν υπάρχει κανένα θέμα…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Λεβεντιά είναι όμως αυτό!<br /><br /><br />ΣΡ: Είναι λεβεντιά… τώρα λοιπόν που η λεβεντιά έχει και όρους υποχρεωτικότητας, τώρα θυμόμαστε και προβλήματα μιας ευρύτερης ιδέας για την ανεξαρτησία, η οποία πάλι πολλές φορές έχει ένα χαρακτήρα υποκριτικής αποκρύψεως πραγματικοτήτων. Γιατί στην πραγματικότητα η σιωπή και η πλάγια συμπεριφορά χαρακτηρίζουν εκείνον που θέλει να βολεύεται χωρίς να χάνει όμως τα προνόμιά του.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Είναι πάλι εδώ το προσωπικό σκέλος το οποίο θα αρχίσει να αναμοχλεύει την καρδιά και την ψυχούλα του ανθρώπου, θα του λέει «σου την πέφτουν οι Γερμανοί, ήρθαν οι Γερμανοί, είμαστε κάτω από την μπότα των Γερμανών»…<br /><br /><br />ΣΡ: Αυτό θα γίνεται, θα γίνεται, αλλά ταυτοχρόνως η βαθιά ανακούφιση η χτεσινή θα παραμένει (αναφέρεται στην ημέρα που αποφασίστηκε το κούρεμα 50%) και η προοπτική των 10 ετών – γιατί το μεγάλο στοίχημα τώρα πια είναι ότι ιστορικά για πρώτη φορά μένουμε μόνοι, δηλαδή πρέπει να τα βγάλουμε πέρα με τον εαυτό μας. Και νομίζω ότι αυτό που αποφεύγαμε τόσα χρόνια είναι να τα βγάλουμε πέρα με τον εαυτό μας. Νομίζω τώρα έρχεται η ώρα και είναι η ώρα ευεργετική γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός δεν είναι οι Ιταλοί ή οι Γερμανοί, ο μεγαλύτερος εχθρός είναι οι Έλληνες. Είναι ο εαυτός μας. Ο εαυτός μας είναι ο βαθύς εκείνος μηχανισμός ο οποίος απαγορεύει τις τόσο αναγκαίες ανατάξεις που ζητάμε. Είναι το γεγονός ότι δεν μπορούμε να μας καταλάβουμε, να μας κατανοήσουμε, να συμμετέχουμε και να συνεργαζόμαστε και να συν-προσπαθούμε για το γενικό καλό. Γιατί ξέρουμε μόνο το ειδικό καλό.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Πώς άλλες κοινωνίες, δυτικές κοινωνίες κύριε Ράμφο, που κι εμείς υποτίθεται ότι ανήκουμε…<br /><br /><br />ΣΡ: Όχι, δεν ανήκουμε. Εμείς είμαστε μια ανατολική κοινωνία η οποία θέλει για πρώτη φορά με δημοκρατικό τρόπο να γίνει δυτική αλλά ταυτοχρόνως παίρνει πίσω αυτό που θέλει.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Είμασταν μια ανατολική κοινωνία αλλά με τσέπη δυτική.<br /><br /><br />ΣΡ: Αυτό είναι λοιπόν το πρόβλημά μας, ότι συνεχώς, προκειμένου να τα βολέψουμε όλα, γινόμαστε χίλια κομμάτια και κάποια στιγμή αυτή τη διάλυση την πληρώνουμε. Αυτό το πράγμα οδηγεί σε υποκρισίες, δεν μας αρέσουν τα καθαρά πράγματα, γιατί θέλουμε και το ένα, θέλουμε και το άλλο. Όσο βολευόμαστε και ο χρόνος εξυπηρετεί, γίνεται η δουλειά, μετά όμως έρχεται ο λογαριασμός πάντα και πάντα έχουμε δει στην ιστορία μας να πληρώνουμε τέτοιους λογαριασμούς.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Παρένθεση, αυτό είναι να κάνει με το γεωγραφικό χώρο στον οποίο ζούμε, κύριε Ράμφο; (ΣΡ: Μπορεί και αυτό να παίζει…) Ότι είμαστε στο μεταίχμιο και όχι καθαρά κάπου ή είναι γενικώς η Μεσόγειος έτσι;<br /><br /><br />ΣΡ: Δεν είναι γενικά η Μεσόγειος υποχρεωτικά έτσι… και οι καθυστερήσεις της Μεσογείου έχουν μια άλλη καθαρότητα. Ο Ισπανός είναι Ισπανός, η καθυστέρησή του δεν είναι διχασμού καθυστέρηση…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Πώς δεν είναι διχασμού καθυστέρηση, δεν πέρασαν και αυτοί τον εμφύλιο;<br /><br /><br />ΣΡ: Μα ναι, αλλά αυτός ο εμφύλιος δεν έθεσε τα θεμέλια, δεν δημιούργησε προβλήματα δομικά παρά μόνο σε επίπεδο πολιτικό για την Ισπανία.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Δεν πήγε πιο βαθιά δηλαδή…<br /><br /><br />ΣΡ: Δεν πήγε πιο βαθιά, δηλαδή ήταν στο επίπεδο του συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων, έληξε με αυτό τον τρόπο που έληξε και γι’ αυτό και η συνέχεια…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ο δικός μας εμφύλιος είχε μήπως κάπου πιο βαθιές ρίζες; Υπήρχε κάποιος τσακωμός για το χωράφι και βρέθηκε η βολική επικάλυψη «εγώ να κάνω τον εθνικιστή και ο άλλος τον κομμουνιστή και να πλακωθούμε;» Είχαμε πρόβλημα με το χωράφι, είχαμε διαφωνία εκ των προτέρων, ψάχναμε μια αφορμή, να βάλουμε ο καθένας ένα ρούχο και να πάμε να πλακωθούμε!<br /><br /><br />ΣΡ: Κάθε φορά ο τρόπος με τον οποίο καταλαβαινόμαστε δεν είναι ότι αναρωτιόμαστε για τον εαυτό μας, είναι ότι βάζουμε στο τραπέζι τη διαφορά μας με τον άλλο. Η διαφορά και η θετική εξέλιξη θα είναι όταν αρχίσουμε να κοιταζόμαστε εμείς οι ίδιοι. Και να μη λέμε ποιοι είμαστε με βάση την απειλή του άλλου και επομένως η επιβεβαίωσή μας να έρχεται από τη συντριβή του άλλου. Η συντριβή του άλλου που μας δίνει ταυτότητα είναι το φαρμακερό στοιχείο, πρέπει ταυτότητα από εμάς.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Στις άλλες κοινωνίες, τις δυτικές – που είπατε εμείς δεν είμαστε δυτική κοινωνία – πώς τα κατάφεραν και οργανώθηκαν; Τι είναι, είναι ο Καλβινισμός τους που λένε; Είναι η κυριαρχία της λογικής τους; Τι είναι;<br /><br /><br />ΣΡ: Είναι το γεγονός ότι πολύ νωρίς, ήδη από τα τέλη του Μεσαίωνος, εκείνοι άρχισαν να εισάγουν και να χρησιμοποιούν μέσα στη ζωή τους τους όρους και τους κανόνες της λογικής. Τι σημαίνει λογική;<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Κύριε Ράμφο, κτίζεται η λογική θα τη χρησιμοποιήσουμε για να καλλιεργήσουμε μια κοινωνία που ο ένας θα ανέχεται τον άλλο;<br /><br /><br />ΣΡ: Καλλιεργείται, η λογική καλλιεργείται γιατί ήδη ενυπάρχει στις πιο στοιχειώδεις μορφές της συναλλαγής μας και της σχέσεώς μας με τον κόσμο. Δεν προσπαθώ να φάω με το αυτί, τρώω ένα μήλο, το δαγκώνω με το στόμα κ.λπ. Θέλω να πω όμως, επειδή αυτό το ζήτημα έχετε θέσει πριν, ότι είναι άλλο πράγμα αυτό το στοιχειώδες που είπαμε στην αρχή και άλλο το να αποτελέσει ένα πυλώνα του πολιτισμού και του τρόπου ζωής των ανθρώπων. Ποια είναι η δυνατότητα της λογικής; Δεν είναι απλώς να κάνουμε ορισμένες κινήσεις που μας εξυπηρετούν πρακτικά, αλλά είναι και η δυνατότητα να συλλαμβάνουμε τα πράγματα στη γενικότητά τους, δηλαδή να μπορούμε να πούμε, Άνθρωπος και να μην λέμε υποχρεωτικά απλώς το όνομα του άλλου ή να λέμε Αθηναίος, Κρητικός, Θεσσαλονικιός… Όταν η λογική λειτουργεί με ένα τρόπο περιορισμένο ή ισχνό, δεν έχουμε τη δυνατότητα να σκεφτούμε τα πράγματα στην ευρύτητά τους δηλαδή θα μιλήσουμε για μήλα, για πορτοκάλια, για καρπούζια κ.λπ., δεν θα μιλήσουμε όμως για φρούτα. Όταν μιλήσουμε για φρούτα, και για άνθρωπο, για τις ανάγκες του, τις υποχρεώσεις του, τα δικαιώματά του, τότε πια έχουμε διευρύνει με ένα τρόπο γενικό και αφηρημένο αυτό που εμπειρικά είναι μπροστά μας. Μία κοινωνία λοιπόν που δεν μπορεί, δεν έχει αναπτυχθεί ή καλλιεργηθεί όσο πρέπει και διατηρεί ακόμα στη βάση της στοιχεία εμπειρικού πάρε δώσε, είναι υποχρεωμένη κάθε φορά τις αθροίσεις της να τις κάνει με βάση τα ίδια, δηλαδή τα μήλα με τα μήλα. Δε μπορώ να προσθέσω 3 μήλα σε 2 πορτοκάλια, έτσι δεν είναι; Για να γίνει η προσθήκη αυτή πρέπει να μιλήσω για φρούτα. Όταν μιλάω για φρούτα πια, τότε μπορώ να σκεφτώ και τη δυνατότητα μιας περιχωρήσεως κοινωνικής του διαφορετικού. <br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Στην πολιτική πώς θα το κάνουμε αυτό;<br /><br /><br />ΣΡ: Στην πολιτική αυτό γίνεται όταν συνδέουμε τα δικαιώματα με τις υποχρεώσεις. Η υποχρέωση είναι εκείνη που μας βγάζει από την άμεση ανάγκη. Ποιο είναι το πρόβλημα το δικό μας σήμερα και όλη η κρίση τι ήταν; Σαράντα χρόνια δικαιωμάτων και ακρωτηριασμέ­νων υποχρεώσεων. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε αυτό το στοιχείο, δηλαδή δεν υπήρχε αυτό το στοιχείο της ευθύνης που πλαταίνει πάντοτε τη σκέψη. Η ευθύνη περιλαμβάνει τον άγνωστο. Η ευθύνη η οποία απευθύνεται στον διπλανό μας, στο συγγενή μας κ.λπ. είναι εξαιρετικά περιορισμένη και είναι εκείνη ακριβώς η οποία προκειμένου να επιβεβαιωθεί πρέπει να καταστρέψει το διαφορετικό.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Αλλά η υποχρέωση έμεινε σε ένα κομμάτι. Αν πάρουμε τη φορολογική υποχρέωση την είχε μόνο ένα κομμάτι του πληθυσμού. Τα 3 εκατομμύρια των φορολογικών δηλώσεων ταΐζουν τα άλλα 8 εκατομμύρια των Ελλήνων.<br /><br /><br />ΣΡ: Βεβαίως, είναι η ίδια λογική, είναι η διαγραφή της γενικής ευθύνης που έχουμε σαν πολίτες. Δεν είμαστε πια πολίτες, είμαστε εμείς και το σπίτι μας.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ποιος απομείωσε την υποχρέωση;<br /><br /><br />ΣΡ: Νομίζω το γεγονός ότι επιμείναμε πάρα πολύ στα δικαιώματα. Τα δικαιώματα μάς συνδέουν πάρα πολύ με άμεσες ανάγκες, η άμεση ανάγκη δεν μας βγάζει ποτέ στην υποχρέωση για τον άλλο. Και το βλέπουμε και τώρα, όλη η πολεμική, όλος ο τρόπος που αντιδρούμε στη δύσκολη συνθήκη είναι με όρους οικονομικής τάξεως, με όρους διαδικασιών που είναι απολύτως αναγκαίοι ασφαλώς, αλλά όχι με εκείνους τους παράξενους όρους που δημιούργησαν γεγονότα όπως το ’40. Για να ενωθεί μια κοινωνία πρέπει να ξεπεραστεί το επίπεδο της υλικής ανάγκης. Η θυσία γεννιέται μόνο όταν ξεπεραστεί η ικανοποίηση ανάγκης, όταν δηλαδή πάψει να αποτελεί όριο το αν θα φάω ή όχι, αν θα ζήσω ή όχι, και γι’ αυτό έχουμε πλέον τις υπερβάσεις που λέμε…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Πώς θα κάνει η πολιτική τη σύνθεσή της, γιατί εγώ βλέπω ότι χρησιμοποιεί τη λογική της μόνο για την πάρτη της.<br /><br /><br />ΣΡ: Βεβαίως…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Και αν αυτό το πράγμα μάς πάει και στο να πλακωθούμε μεταξύ μας;<br /><br /><br />ΣΡ: Νομίζω ότι αυτό μέχρι τώρα γίνεται μονίμως, μπορεί να μη γίνεται με ένα τρόπο άγριο, όπως έγινε το ’45, ’47, αλλά στην πράξη, με ειρηνικό τρόπο, αυτό γίνεται γιατί αυτό ανταποκρίνεται και στον τρόπο με τον οποίο καταλαβαίνει την ταυτότητά του ο μέσος πολίτης. Είναι μία μικρή, μία μειοψηφούσα ομάδα ανθρώπων, εχεφρόνων ας πούμε, που καταλαβαίνουν την ανάγκη της ενότητος. Δεν είναι τόσο δυνατή ακόμη, τουλάχιστον δεν φαίνεται τόσο δυνατή ώστε να επιβάλει την συνθήκη της, τη συνθήκη μιας ενότητος, γι’ αυτό τα κόμματα έχουν την άνεση ψηφοθηρικά να κινούνται με ένα τρόπο όπου το στοιχείο της διασπάσεως να είναι καθοριστικό και να ικανοποιεί, να κερδίζει έδαφος. Πάντα έχουμε την ανάγκη να ρίχνουμε την ευθύνη στον άλλον, οπότε ο συντελεστής της διασπάσεως είναι μόνιμος και σταθερός. Δεν παίρνουμε πάνω μας την ευθύνη, αν πάρουμε πάνω μας την ευθύνη, ενωνόμαστε. Άρα, πολιτισμικά κοιτώντας το, καταλαβαίνουμε τηρουμένων όλων των αναλογιών, ακριβώς πώς αναπαράγεται κι εδώ, στα στοιχεία τα αρχαϊκά της ψυχολογίας μας, αυτό που είδαμε να συμβαίνει με τους Τούτσι και με τους Χούτου.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Το ’40 καταλάβαμε ότι υπάρχει κίνδυνος, ότι μας είχαν κηρύξει τον πόλεμο κι έρχονταν να μας πάρουν το χωράφι, να μας πάρουν τη γη μας.<br /><br /><br />ΣΡ: Και μας αδίκησαν, ήταν δηλαδή η αίσθηση μιας μεγάλης αδικίας που έγινε…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Οπότε μόλις είπε ο κυβερνήτης «έχουμε πόλεμο» ο λαός είπε «πάω να πω το Όχι μου να τους αποτρέψω».<br /><br /><br />ΣΡ: Το Όχι το είπε πρώτα ο κυβερνήτης και γι’ αυτό είχε παραδειγματική σημασία εκείνο το Όχι. Αν το έλεγε ένας πολίτης ή πολλοί πολίτες το Όχι δεν θα είχε αυτή τη σημασία. Ήταν το Όχι από την κεφαλή και λειτούργησε παραδειγματικά. Δεν μας ενδιαφέρει τι μπορεί να έκανε ο κυβερνήτης ή η δικτατορία της εποχής, μας ενδιαφέρει ότι τη στιγμή εκείνη έκανε ακριβώς αυτό που έπρεπε. Αυτό που δεν γίνεται σ’ αυτή την κρίση είναι ότι δεν έδωσε παράδειγμα η κυβέρνηση. Οι αναλογίες είναι σαφείς και τώρα το πεδίο του παραδείγματος είναι το πεδίο της ενότητος.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Αυτό ήθελα να σας ρωτήσω: γιατί σήμερα δεν γίνεται αυτή η πανστρατιά να φτιάξουμε την κοινωνία μας;<br /><br /><br />ΣΡ: Ακριβώς, είναι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, γιατί λείπει. Όταν μια κοινωνία έχει μάθει στο εμπειρικό, η λογική πια δεν αρκεί, χρειάζεται η λογική να παραδειγματισθεί. Ο παραδειγμα­τισμός είναι εκείνος που ανεβάζει σε ένα επίπεδο πνευματικό υψηλότερο τα δεδομένα κι εκεί που είμαστε όλοι παραδομένοι στην ανάγκη ξαφνικά λέμε, ωπ, κάνουμε ένα βήμα πλέον παραπέρα. Έχει μεγάλη σημασία να το καταλάβουμε. Κι εδώ ο παραδειγματισμός μπορεί να ήταν, ας πούμε να ειπωθεί η αλήθεια, αλλά ο μεγαλύτερος παραδειγματισμός αυτή την στιγμή είναι όχι η αναζήτηση πια μιας πανστρατιάς τόσο πολιτικής αλλά ενός ανοίγματος στην κοινωνία εκείνων που έχουν την ευθύνη των πραγμάτων. <br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Πολλοί λένε ότι δεν τιμωρήθηκε κανείς.<br /><br /><br />ΣΡ: Είναι μέσα στα προβλήματα τα μεγάλα γιατί ο μηχανισμός της αποκρύψεως, ο μηχανι­σμός της αναληθείας ακυρώνει το παράδειγμα. Δεν μπορούμε να πάμε ποτέ σε παράδειγμα με αναλήθεια, πάμε σε απόκρυψη. Άρα είναι ένας συντελεστής, ένα άθροισμα, μια αλυσίδα πραγμάτων που έχουν καθαρά πνευματικό ηθικό χαρακτήρα και τα οποία αυτά είναι που πρέπει να υπερβαθούν ώστε να έχουμε την αγαθή εξέλιξη που θα θέλαμε να προσδοκούμε μετά τα θετικά χτεσινά μαντάτα.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Κύριε Ράμφο, το ότι είμαι ΠΑΣΟΚος, είμαι ΝΔ, είμαι κομμουνιστής, είμαι μπαχαλάκιας… Σήμερα αντιλαμβάνομαι ότι θέλουμε ο Ράμφος που είναι απέναντί μου, μπαχαλάκιας μπορεί να είναι; Δεν έχω πρόβλημα, ξέρω τι είναι και ξέρω πώς θα τον αντιμετωπίσω. Αν του πεις κι ο κύριος Ράμφος λέει κάτι, κι ο Γιώργος αριστερά ως κομμουνιστής λέει κάτι, κι ο Δημήτρης ως Πασόκος λέει κάτι κι ο άλλος λέει κάτι, και να τα πάρουμε να κάνουμε τη σύνθεση, αδυνατούμε. Αυτό τι είναι;<br /><br /><br />ΣΡ: Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: …ξέρετε γιατί; Γιατί βλέπω τον Καρατζαφέρη Καρατζαφέρη, τον Τσίπρα Τσίπρα, την Αλέκα Αλέκα, τον Αντώνη Αντώνη, τον Γιώργο Γιώργο κι όλους τους υπολοίπους, τον Κουβέλη Κουβέλη, τη Ντόρα, Ντόρα. Δεν κάνει ένας ένα βήμα να πάει παρακάτω. Ενώ μέσα στο Κοινοβούλιο τα λένε, έξω δεν τα λένε όμως. Αυτό είναι επίσης και μια υποκρισία.<br /><br /><br />ΣΡ: Βεβαίως είναι και μια υποκρισία, είναι και μία σωστή παρατήρηση η οποία όμως προκειμένου να εξιχνιαστεί έχει ένα ιδιαίτερο βάθος. Τι είναι εκείνο που μας υποχρεώνει να έχουμε την ανάγκη μιας καθορισμένης ταυτότητας του άλλου και που η συγκεκριμένη καθορισμένη ταυτότητα μάς βάζει μπροστά σε ένα ψηφιδωτό με ξεχωριστές ψηφίδες; Μας δίνει την ασφάλεια ότι ξέρουμε ποιος είναι ο καθένας αλλά μας δίνει και την ευκολία να μην συνθέσουμε. Γιατί το παραπάνω βήμα από αυτά τα στοιχεία τα ξεχωριστά που θα έδινε μια δημιουργικότητα στη σχέση μου μαζί τους, θα ήταν να τα συνθέσω και να προχωρήσω σε μορφές πιο λειτουργικές…<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ποιος μας κουμαντάρει όμως;<br /><br /><br />ΣΡ: Ο καθένας με τη συνείδησή του. Αυτό το λέω για να πω τι: ο φόβος της συνθέσεως είναι ο φόβος του μέλλοντος ενώ η ανάγκη του να είναι στατικές οι αναφορές είναι αναφορές του παρελθόντος. Η μεγάλη δυστυχία και δυσκολία της κουλτούρας μας, αυτή που οδηγεί και υποθάλπει τους διχασμούς, είναι ότι τρέμουμε το μέλλον. Είμαστε ριζωμένοι σε ένα παρελθόν το οποίο παρελθόν τρέφει και ανακυκλώνει ακριβώς αυτή τη δυσκολία… <br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Δηλαδή το γεγονός ότι ο Αντώνης δεν πλησιάζει την οικογένεια του Γιώργου ή ότι δεν αφήνουν το Γιώργο να πλησιάσει τον Αντώνη – δεν πάω να πω ποιος φταίει ή όχι – όλο αυτό το πράγμα είναι ότι αγωνιούν για το μέλλον τους;<br /><br /><br />ΣΡ: Ότι βρίσκουν το μέλλον τους στο παρελθόν. Γιατί το παρελθόν είναι οι σταθερές εικόνες που εξασφαλίζει ταυτότητα, αυτός είναι αυτό. Αυτό δείχνει γιατί μισούμε την καινοτομία. Είμαστε μια χώρα που τώρα μπαίνουμε σε μια διαδικασία που θα χρειαστεί ενεργοποίηση της κοινωνίας. Με τα μυαλά και την ψυχολογία του εγκλωβισμού μέσα στο παρελθόν, αυτό το πράγμα είναι αδύνατον.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ξέρετε τι ακούω εγώ; Δεν αλλάζει η Ελλάδα, δεν αλλάζει ο Έλληνας.<br /><br /><br />ΣΡ: Όχι, αλλάζει, αλλάζει όπως ακριβώς αλλάζει όταν πάει σε μια ξένη χώρα. Γιατί τι γίνεται εκεί; Εκεί υποχρεώνεται να μπει στο νόμο, δηλαδή να μπει στην καθολικότητα που εδώ δεν του παρέχεται. Εδώ του παρέχεται η μερικότητα και γι’ αυτό πρέπει να πάει με ένα κόμμα ή μια ομάδα.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Νόμος είναι η μερικότητα…<br /><br /><br />ΣΡ: Νόμος είναι η μερικότητα! Όταν λοιπόν πάει στη Γερμανία, στη Γαλλία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αυστραλία, στον Καναδά, εκεί βλέπουμε ξαφνικά μία έκλυση δυναμισμού. Αυτό πού οφείλεται; Οφείλεται ότι ξαφνικά γνωρίζει και αναγνωρίζει το χρόνο, δηλαδή το μέλλον υπάρχει, ενώ μέσα στη σπασμένη ταυτότητα αποκλείεται το μέλλον. Αυτό το δομικό χαρακτηριστικό έπρεπε να συζητάνε και οι πολιτικές και οι κοινωνικές ηγεσίες. Δεν μπορεί να λειτουργήσει, αν δεν λειτουργεί συνθετικά, το μέλλον αποκλείεται. Στην προοπτική του ψυχισμού δεν μ’ ενδιαφέρει το παραπέρα, το αύριο, με ενδιαφέρει το δεδομένο, το κλειστό, αυτό που ξέρω. Επομένως μάχομαι για το κλειστό, και ποιος είναι ο όρος που θα το επιβεβαιώσει; Η καταστροφή του άλλου. Άρα το δομικό χαρακτηριστικό της διασπάσεως έχει να κάνει με μια αρχαϊκή νοοτροπία που καθηλωμένη πριν 10 αιώνες και δουλεμένη με αυτό τον τρόπο, όπως σε κοινωνίες αντίστοιχου τύπου καθυστερήσεως της περιοχής μας και άλλων περιοχών, ακριβώς αυτό εμποδίζει: τη συνθετική εκείνη δύναμη η οποία ανοίγει το μέλλον και την έλλογη κρίση, που μπορεί να βοηθήσει σε αυτό το άνοιγμα, το οποίο είναι ταυτοχρόνως ηθικό και πραγματικό.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ο κύριος Νίκος Πετρόπουλος, κοινωνιολόγος, θέτει την ερώτηση «ο κ. Τσίπρας έχει δηλώσει ότι δεν θα καταβάλει το χαράτσι της ΔΕΗ και ότι θα καταβάλει το ισοδύναμο στο ΚΕΘΕΑ. Τι πιστεύετε; Θα πρέπει η πολιτεία να του κόψει το ρεύμα ή ακόμα να του στερήσει τα πολιτικά δικαιώματα»;<br /><br /><br />ΣΡ: Να του κόψει το ρεύμα οπωσδήποτε και να του θυμίσει ότι ο πολιτικός αρχηγός είναι εκείνος ο οποίος ενδιαφέρεται για το κοινό αγαθό, όχι για το επιμέρους. Βεβαίως καταλαβαί­νει κανείς ότι ο κύριος Τσίπρας είναι νέος και ακόμη η ζύμωση η πολιτική και πνευματική στον τόπο μας δεν είναι τέτοια ώστε να διαμορφώνει σταθερές συνειδητοποιήσεις. Αλλά είναι μεγάλο πρόβλημα ο πολιτικός αρχηγός… Ποια είναι η σύγχυση εδώ; Είναι η σύγχυση του κράτους με την κυβέρνηση. Άλλο να είσαι πολέμιος μιας κυβερνήσεως με τα πιο σκληρά μέσα, αυτό είναι απολύτως νόμιμο. Το κράτος όμως, δεν είναι κυβέρνηση, το κράτος είναι η πολιτική εγγύηση της κοινωνικής συνοχής, αυτό που εξασφαλίζει δικαιοσύνη, πρόνοια, παιδεία, που απαγορεύει την αυτοδικία, την επίλυση των διαφορών με ό,τι περνάει από το μυαλό μου. Το κράτος είναι η μεγάλη κατάκτηση των νέων χρόνων, επομένως την κυβέρνηση να την πολεμήσεις όσο θέλεις, είναι μέσα στο παιχνίδι της πολιτικής υπάρξεως και υποστάσεως, αλλά το κράτος είναι κάτι άλλο. Εδώ στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή πλήττεται το κράτος και υπ’ αυτή την έννοια κινδυνεύει η κοινωνική συνοχή με τρομερές συνέπειες ενδεχομένως, αν αυτό το πράγμα πάρει διαστάσεις. <br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Γιατί σκοπός είναι να ξαπλώσουμε κάτω τον Παπανδρέου, να τον ξαπλώσουμε!<br /><br /><br />ΣΡ: Να τον ξαπλώσεις τον Παπανδρέου, όχι όμως το κράτος!<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Αλλά κι ο Παπανδρέου όταν λέει κόμμα εννοεί το κράτος.<br /><br /><br />ΣΡ: Βεβαίως, πρόκειται για μια συνολική αντίληψη εντελώς λανθασμένη. Στοιχειωδώς στο μάθημα της κοινωνικής αγωγής στα σχολεία δεν μάθαμε και δεν ξέρουν και οι ίδιοι οι πολιτικοί, ακόμα κι ο αρχηγός κόμματος δεν καταλαβαίνει ότι είναι ριζική η διαφορά. Το κράτος εγγυάται την πολιτική συνοχή, π.χ. απαγορεύει να διεκδικήσω εγώ σκοτώνοντάς σας μέσα στο δρόμο.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Βλέπω και μία άρνηση… Θα φτιάξουμε φορολογικό σύστημα; Θέλουμε;<br /><br /><br />ΣΡ: Μα δεν μπορούμε να φτιάξουμε κράτος αν δεν κανονίσουμε τους όρους της κοινής ευθύνης. Όπως καθαρίζετε τους δρόμους εσείς… (αναφέρεται στην καμπάνια καθαρισμού του ΣΚΑΙ) και νομίζω ότι θα ήταν μία εξαιρετική ευκαιρία να διπλασιάσει τις προσπάθειές του ο ΣΚΑΙ και ο όμιλος της Καθημερινής, με πρωτοβουλίες για τη συνείδηση της ενότητος. Το θέμα της συλλογικής συνειδήσεως είναι εξίσου ή και πιο σημαντικό πια από την καθαριότητα, που είναι μια παθογένεια αυτού του προβλήματος.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Πώς θα έρθει το καινούργιο στην πολιτική κύριε Ράμφο;<br /><br /><br />ΣΡ: Νομίζω το καινούργιο θα έρθει με την παραδοχή του άλλου.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Από τους ίδιους μέσα; (εννοεί τη Βουλή)<br /><br /><br />ΣΡ: Ναι, ναι, και από εμάς, γιατί εμείς συντονιζόμαστε με τη διαίρεσή τους. Στο μέτρο που εμείς δεν παρακολουθούμε αυτή τη διαίρεση, νομίζω θα έχει γίνει ένα βήμα πολύ αποφασιστικό.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Στο πρακτικό βλέπετε αν κάνουμε εκλογές να βγει μια απαίτηση να κάνουμε μια κοινή κυβέρνηση;<br /><br /><br />ΣΡ: Αυτό μπορεί να βγει αλλά με ενδιαφέρει να υπάρξουν και εναλλακτικές λύσεις σιγά σιγά με υγιή προσανατολισμό…<br /><br />ΑΠ: Με καινούργιους ανθρώπους…<br /><br /><br />ΣΡ: …οι οποίες θα βοηθήσουν πάρα πολύ γιατί θα δώσουν πρώτα απ' όλα διέξοδο σε όλους εμάς που βρισκόμαστε στο αδιέξοδο, τι να κάνουμε με την ψήφο μας.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Είμαστε σε μια γιορτινή μέρα κύριε Ράμφο με ανάμικτα συναισθήματα, μάλλον μιας κατήφειας. Κλείνοντας θα ήθελα όμως να σας προσκαλέσω μια εργάσιμη μέρα, μια Παρασκευή 9-10 για να σας ακούει το ακροατήριο την ώρα της δουλειάς, δεν ξέρω σήμερα (28/10/11) πόσους πετυχαίνω αλλά…<br /><br /><br />ΣΡ: Εντάξει, θα βρούμε μια ευκαιρία.<br /><br /> <br /><br />ΑΠ: Ήταν πολύ ωραία η κουβέντα, σας ευχαριστώ, την απόλαυσα πολύ.<br /><br /><br />ΣΡ: Κι εγώ σας ευχαριστώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-4389776196371965849?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-11479372566783438832011-09-13T22:04:00.001+03:002011-09-13T22:28:13.766+03:00Ζώης Τσώλης <br />«Λεφτά υπάρχουν μέχρι και τον Οκτώβριο»<br />Πού και γιατί έπεσε έξω η κυβέρνηση - Πόσες προσλήψεις έγιναν - Πόσα χάθηκαν από τις αποδείξεις - Τι είναι και πώς μας σπρώχνουν στη συντεταγμένη χρεοκοπία<br /> <br />Η λιτή ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδος για το ταμείο του δημοσίου που μέσα στο 2011 - στο τέλος Αυγούστου - ήταν μείον 18,6 δισ. ευρώ αποκαλύπτει τον εκτροχιασμό της οικονομικής πολιτικής από τους στόχους του μνημονίου και την αιτία που λειτούργησε ως «πυροκροτητής» των δραματικών εξελίξεων των τελευταίων ημερών.<br /><br /><br /><br />«Την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2011 το ταμειακό έλλειμμα της κεντρικής διοίκησης ανήλθε σε 18,6 δισ. ευρώ, έναντι ελλείμματος 15,6 εκατ. ευρώ την αντίστοιχη περίοδο του 2010. Κατά την περίοδο αυτή τα έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού διαμορφώθηκαν σε 31,09 δισ. ευρώ, από 32,8 δισ. ευρώ πέρυσι. Όσον αφορά τις δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού, αυξήθηκαν σε 47,8 δισ. ευρώ, έναντι 43,5 δισ. ευρώ την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2010» ανακοίνωσε η κεντρική τράπεζα παρουσιάζοντας έτσι την πραγματική εικόνα της ελληνικής οικονομίας που έχει βυθιστεί στην ύφεση, εξοφλεί τα δάνεια που λήγουν με τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης αλλά το κυριότερο χρειάζεται νέα δάνεια για να πληρώνει ένα μέρος των μισθών και των συντάξεων.<br /><br /><br />Ο εκτροχιασμός του προυπολογισμού παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί σε δόσεις - στην αρχή του έτους (αυξήσεις ΦΠΑ, ειδικών φόρων στα καύσιμα, τα ποτά και τα τσιγάρα και περικοπές μισθών και συντάξεων) αλλά και στις αρχές Ιουλίου (νέες περικοπές μισθών και επιδομάτων στο δημόσιο σε συνδυασμό με το "ψαλίδισμα" των κοινωνικών επιδομάτων) - αποκαλύπτει ότι κάτι δεν πήγε καλά.<br /><br /><br />Η τρόικα που ασφαλώς είναι συνυπεύθυνη για την «ανατίναξη» του μνημονίου αφού απέτυχε σε όλες τις προβλέψεις - υποθέσεις του βασικού σεναρίου εξόδου από την κρίση (το βάθος της ύφεσης, το ύψος της ανεργίας αλλά και στην ελαστικότητα των εσόδων μετά τις παρεμβάσεις λιτότητας που επιχείρησε), αναζήτησε συστηματικά τις αιτίες του εκτροχιασμού που ο μέχρι πρότινος επικεφαλής της κ. Πόουλ Τόμσεν θα κληθεί να παρουσιάσει στη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ αύριο Τετάρτη στην Ουάσιγκτον.<br /><br /><br />Στον έλεγχο (monitoring) που έγινε το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου αποκαλύφθηκε ότι αν συνεχιστεί η δημοσιονομική πορεία με την ίδια «ταχύτητα» τότε το έλλειμα ως το τέλος του έτους θα αγγίξει το έλλειμα του 2010 που διαμορφώθηκε στα 24,5 δισ. ευρώ όταν ο στόχος που καλείται να επιτύχει η κυβέρνηση είναι 17,5 δισ. ευρώ! Και ασφαλώς η απόσταση από αυτή την αφετηρία για τη μείωση του ελλείματος κάτω από τα 15 δισ. ευρώ το 2012 θα ήταν μεγαλύτερη.<br /><br /><br />Γιατί πέσαμε έξω <br />Η κυβέρνηση προβάλει ως επιχείρημα της αποτυχίας της τη μείωση των φορολογικών εσόδων από τη βαθειά ύφεση. Στο σκέλος των εσόδων όμως διαπιστώθηκε ότι η βασική αιτία της απόκλισης ήταν οι επιστροφές φόρων ύψους 1,2 δισ. ευρώ στους φορολογούμενους που εμφάνισαν στην εφορία αποδείξεις αγοράς αγαθών και υπηρεσιών ως και 30.000 ευρώ ο καθένας(!) ποντάροντας στο γεγονός ότι ποτέ η εφορία δεν πρόκειται να τους ελέγξει και δεύτερος λόγος η αποτυχία των μηχανισμών του υπουργείου Οικονομικών και εγγράψουν έστω και ένα ευρώ παραπάνω έσοδα από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.<br /><br /><br />Ετσι κρίθηκε αναγκαία η επιβολή έκτακτης εισφοράς στα εισοδήματα, τα ΙΧ μεγάλου κυβισμού, τα σκάφη και τις πισίνες που πληρώνουμε τώρα.<br /><br /><br />Και 24.000 προσλήψεις <br />Στο σκέλος των δαπανών η κυβέρνηση προβάλει ως επιχείρημα της αύξησης τους τις αυξημένες επιχορηγήσεις πρός τον ΟΑΕΔ και τα ασφαλιστικά ταμεία κατά ένα δισ. ευρώ πέραν των προβλέψεων λόγω του κύματος ανεργίας και των συνταξιοδοτήσεων.<br /><br /><br />Ομως η πραγματική αποτυχία της περικοπής των δαπανών αποτυπώθηκε στο κονδύλι της μισθοδοσίας στο δημόσιο το οποίο περιορίστηκε κατά 3,8% ή κατά 502 εκατ. ευρώ ως το τέλος Ιουλίου που υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία. <br />Πώς όμως έγινε αυτό όταν οι αποδοχές στο δημόσιο μειώθηκαν κατά 8% από τις περικοπές επιδομάτων, την κατάργηση του Δώρου Πάσχα και επιδόματος καλοκαιρινής αδείας που ισοδυναμούν με ένα μισθό ή 7% των συνολικών αποδοχών και την αποχώρηση 34.000 υπαλλήλων κατά το 2010. Αυτοί συνταξιοδοτήθηκαν, αυξάνοντας το αντίστοιχο κονδύλι των συντάξεων κατά 4,2% ή 261 εκατ. ευρώ.<br /><br /><br />Αυτό που αποκαλύφθηκε είναι ότι η κυβέρνηση - στην η κεντρική διοίκηση - προσλήφθηκαν 16.000 νέοι υπάλληλοι συμπεριλαμβανομένων 1300 υπαλλήλων της πρώην Ολυμπιακής που απορρόφθηκαν από τα υπουργεία. Αν η κυβέρνηση ακολουθούσε, όπως είχε δεσμευθεί, τον κανόνα «5 αποχωρήσεις - 1 πρόσληψη», ο αριθμός των νεοπλροσληφθέντων θα έπρεπε να είχε συγκρατηθεί χαμηλότερα από τα 7.000 άτομα. <br /><br />Τι συνέβη όμως;<br /><br /><br />Το 2011, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, έγιναν μέχρι το τέλος Ιουλίου 8.300 προσλήψεις εκ των οποίων 1500 μετατάξεις από τους συγκοινωνιακούς φορείς και 250 άτομα από φορείς που καταργήθηκαν. Εφέτος, όμως, ισχύει όπως όλοι θυμούνται, ο κανόνας «10 αποχωρήσεις - 1 πρόσληψη». Αρα, θα πρέπει να φύγουν από το Δημόσιο, 83.000 άτομα.<br /><br /><br />Στους καταλόγους που η κυβέρνηση οφείλει να δώσει στη δημοσιότητα ενόψει της εφαρμογής του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας - δηλαδή της προετοιμασίας απολύσεων στο δημόσιο που επιβάλει τώρα διά ροπάλου η τρόικα - ασφαλώς δεν περιλαμβάνονται οι τοποθετήσεις γενικών και ειδικών γραμματέων και των μετακλητών υπαλλήλων που έχουν τοποθετηθεί εκτός διαδικασιών ΑΣΕΠ στα γραφεία τους. <br /><br />Ο αριθμός παραμένει άγνωστος...<br /><br /><br />Μέχρι πότε έχουμε λεφτά; <br />Κατόπιν αυτών των διαπιστώσεων, η τρόικα αποχώρησε, η καταβολή της έκτης δόσης των 8 δισ. ευρώ «πάγωσε», στην κυβέρνηση επικράτησε πανικός που οδήγησε στην ανακοίνωση της άμεσης εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου που προβλεπόταν στο μνημόνιο από το Μάιο του 2010 και της επιβολής φορολογίας των ακινήτων.<br /><br />Η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι «λεφτά, πλέον, δεν υπάρχουν».<br /><br /><br />Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Φιλ. Σαχινίδης ερωτηθείς χθες «μέχρι πότε έχουμε λεφτά» απάντησε: <br />«Θα προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε την ρευστότητα για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου, όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μπορούμε».<br /><br /><br />Και στις επίμονες ερωτήσεις των συναδέλφων του Mega «δηλαδή για πόσες μέρες» είπε την αλήθεια: <br />«Σίγουρα και τον Οκτώβριο έχουμε αυτή τη δυνατότητα να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις». <br /><br /><br />Είναι αυτοί οι «δυό κολασμένοι μήνες» για τους οποίους μίλησε ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος στην έδρα του, στη Θεσσαλονίκη, όπου αναγκάστηκε να χαλάσει ακόμη και παράδοση δεκαετιών όπου ο εκάστοτε πρωθυπουργός ανακοίνωνε κάτι ευχάριστο (με εξαίρεση τον κ. Κ. Καραμανλή όταν το 2009 είχε αποφασίσει να παραιτηθεί από την εξουσία) που η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να διασφαλίσει ότι θα συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος χωρίς να αντιμετωπίσει προβλήματα χρηματοδότησης.<br /><br /><br />Σ΄αυτό το διάστημα θα κριθούν όλα. Αν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ συνεχίσουν να μας βοηθούν με τις επόμενες δόσεις του μνημονίου, αν θα υπάρξει το δεύτερο πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα που αποφασίστηκε στις 21 Ιουλίου ή θα διακοπεί οριστικά η χρηματοδότηση μας από το εξωτερικό και θα οδηγηθούμε σε μια «συντεταγμένη χρεοκοπία» που είναι και η νέα φράση που θα μας συνοδεύει στην καθημερινή μας ζωή και προσπάθεια να βγούμε από το αδιέξοδο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-1147937256678343883?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-47097268804883742672011-07-11T12:13:00.000+03:002011-07-11T12:14:37.551+03:00Θυσία του κοινωνικού για χάρη του κομματικού κράτους <br />Tου Χρηστου Γιανναρα<br />Η αξιωματική αντιπολίτευση καταψήφισε το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» προσαρμογής της χώρας μας στις απαιτήσεις των δανειστών της. Καταψήφισε και 27 από τα 49 άρθρα του νόμου για την εφαρμογή του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος». Η άρνηση αιτιολογήθηκε ως διαφωνία «πολιτική»: Δήλωσε η αξιωματική αντιπολίτευση ότι θα συναινούσε σε μια «αναπτυξιακή» πολιτική πειθάρχησης στους όρους των δανειστών της Ελλάδας. Διαφωνεί με την «εισπρακτική» πολιτική της κυβέρνησης.<br />Το επιχείρημα ότι μια «αναπτυξιακή» πολιτική, για να εφαρμοστεί και να αποδώσει, χρειάζεται χρόνο, ενώ η «εισπρακτική» ανταποκρίνεται στις επείγουσες υποχρεώσεις του κράτους, η αξιωματική αντιπολίτευση το αντιπαρήλθε, και δικαίως - δεν είναι πολιτικό επιχείρημα. Ομως αγνόησε το κυρίως πολιτικό δίλημμα που εκπροσωπήθηκε, περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά, από τους εξεγερμένους ενάντια στο σύνολο πολιτικό σύστημα πολίτες. Το δίλημμα είναι: να εξυπηρετηθεί το πελώριο και εφιαλτικό δημόσιο χρέος σε βάρος του κοινωνικού κράτους ή σε βάρος του παρασιτικού και νοσογόνου κομματικού κράτους; Η κυβέρνηση, που ατιμάζει την έννοια του «σοσιαλισμού», και η αξιωματική αντιπολίτευση, που ατιμάζει την έννοια του «λαϊκού» κόμματος, προστάτευσαν αναφανδόν, άφησαν άθικτο, το κομματικό κράτος, αυτουργό της σημερινής καταστροφής.<br />Ανταπόκριση στους όρους των δανειστών μας σε βάρος του κοινωνικού κράτους σημαίνει αυτό που συμβαίνει σήμερα στη ζωή μας: Περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις (δηλαδή καταστρατήγηση και εξευτελισμός από το κράτος κάθε έννοιας «κοινωνικού συμβολαίου»), άρα λιγότερο χρήμα στην αγορά, πνιγμό των μικρών επιχειρήσεων, καταστημάτων, μικροεπαγγελματιών, κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας. Σημαίνει, ακόμα, αύξηση της άμεσης και της έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ, καύσιμα, μεταφορικά κ. λπ.). Περιορισμό των δημόσιων έργων, άρα ακόμα λιγότερο χρήμα, ακόμα περισσότερη ανεργία. Παραχώρηση στην ιδιωτική κερδοσκοπική εκμετάλλευση θεμελιωδών κοινωνικών αγαθών: της ύδρευσης, της ηλεκτροδότησης, της νοσηλείας και περίθαλψης, των μεταφορών και των συγκοινωνιών, της ασφάλισης των γηρατειών. Και πλήθος τα ανάλογα.<br />Ανταπόκριση στους όρους των δανειστών μας σε βάρος του κομματικού κράτους θα σήμαινε: Αμεση κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα και κάθε βουλευτικού επιδόματος (αμοιβής για τη συμμετοχή σε επιτροπές!! κ. λπ.). Αμεση διάλυση όλων των εταιρειών του Δημοσίου (είναι περισσότερες από χίλιες πεντακόσιες) με απόλυση των χρυσοπληρωμένων στα Διοικητικά Συμβούλια κομματανθρώπων και του προσωπικού. Περιορισμός των πρωθυπουργικών και υπουργικών «συμβούλων» στο όριο των δέκα προσώπων. Πώληση των δύο πρωθυπουργικών αεροπλάνων και των αυτοκινήτων όλων των κρατικών αξιωματούχων. Κλείσιμο της ΕΡΤ και όλων των δημοτικών ραδιοφωνικών σταθμών για τρία (τουλάχιστον) χρόνια. Κλείσιμο των περιφερειακών πανεπιστημίων και ΤΕΙ που δημιουργήθηκαν για λόγους ψηφοθηρίας.<br />Ακόμα: Απόλυση (με καταβολή ποσοστού 70% του μισθού τους επί τρία χρόνια) υπαλλήλων του Δημοσίου που διορίστηκαν χωρίς αντικείμενο απασχόλησης τα τελευταία τριάντα χρόνια [π. χ. οι δεκατρείς κηπουροί σε ελάχιστο μουσείο κωμόπολης, οι σαράντα δύο «συνοδοί ασανσέρ» σε νοσοκομείο της Αθήνας, οι τετρακόσιοι πενήντα απόφοιτοι δημοτικού διορισμένοι σε μια νύχτα στο ΙΚΑ, οι διπλάσιοι περίπου υπάλληλοι της Βουλής (με δεκαέξι μισθούς) διορισμένοι την παραμονή των εκλογών κ. λπ. κ. λπ.]. Αμεση κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης στον επαγγελματικό «αθλητισμό» και της αστυνομικής παρουσίας στα γήπεδα. Αναγκαστική απαίτηση να εξοφληθούν τα χρέη προς το Δημόσιο των ιδιωτικών καναλιών και των εφημερίδων. Ελεγχος περιουσιακών στοιχείων («πόθεν έσχες») όλων όσοι χρημάτισαν εργολάβοι του Δημοσίου και προμηθευτές του Δημοσίου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Δικαστική δίωξη των συνδικαλιστών του δη! μόσιου τομέα για όσες απεργίες κηρύχθηκαν από τα δικαστήρια για παράνομες και καταχρηστικές τα τελευταία δέκα χρόνια.<br />Είναι περισσότερο από φανερό ότι τα δύο «κόμματα εξουσίας», ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ., επέλεξαν να ανταποκριθούν στους όρους των δανείων, που τα ίδια, για χάρη των πελατειακών τους αναγκών συνήψαν, περιορίζοντας εγκληματικά το κοινωνικό κράτος και τις αυτονόητες λειτουργίες του. Αν είχαν τολμήσει την επιλογή γενναίας άρνησης του κομματικού κράτους, θα είχαν προσφέρει στον τόπο τη ριζική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, τον γόνιμο μετασχηματισμό της ελλαδικής κοινωνίας, ελπίδα και αξιοπρέπεια στον Ελληνα. Εχουν χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας, μόνον έτσι εξηγείται η αδυναμία τους να αντιληφθούν το προφανέστατο: Οτι όποιο από τα δύο κόμματα τολμούσε τη συνεπή ρήξη με το παρελθόν του, ο λαός θα το λάτρευε, κυριολεκτικά, θα το τιμούσε για πολλά χρόνια με την ψήφο του. Η αγανάκτηση, η αυθόρμητη και σοφή, που πλημμυρίζει πια τη χώρα μάλλον βεβαιώνει πλειοψηφικά την πρόβλεψη.<br />Βέβαια, η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα βεβαιώνεται και αυτή ως ευρύτερο σύμπτωμα κοινωνικής παρακμής - δεν περιορίζεται στην τυφλή εξουσιολαγνεία των κομματανθρώπων. Καθόλου τυχαία, οι λίστες με τις υπογραφές των «προοδευτικών» διανοουμένων εμφανίζονται, κάθε τρεις και λίγο, όχι για να ζητήσουν τον σεβασμό του κοινωνικού κράτους και την έμπρακτη άρνηση του κομματικού κράτους, αλλά για να απαιτήσουν την ολοκληρωτική υποταγή όλου του πολιτικού κόσμου στους εκβιασμούς των δανειστών μας. Ακόμα και οι προσχηματικές διαφοροποιήσεις των υποστηρικτών της «εισπρακτικής» ή της «αναπτυξιακής» πολιτικής ενοχλούν την «προοδευτική» διανόηση - η προοδευτική ετικέτα εξασφαλίζεται μόνο όταν απαιτείς αναντίρρητη συμμόρφωση με τα κελεύσματα των τοκογλύφων. Ενδιαφέρει μόνο να ρεύσει αμέσως η επόμενη δόση του δανείου, ο βυθισμός ο ακόμα βαθύτερος στον εφιάλτη, όχι η κοινωνική ανάκαμψη η ικανή να ξαφνιάσει τις αγορές. «Πρόοδος» είναι μόνο η ραγιάδικη παραίτηση, μόνο η διάσωση του κομ! ματικού κράτους, αυτό βεβαιώνουν οι ίδιες πάντα υπογραφές, δίχως αιδώ ή λύπην.<br />Η φτηνιάρικη ιδιοτέλεια, όπως και ο πιθανότατα εξαγορασμένος προπαγανδισμός ξένων συμφερόντων είναι καρποί του μηδενισμού που καλλιέργησαν, ως κυρίαρχη ιδεολογία, και τα δύο «κόμματα εξουσίας».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-4709726880488374267?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-38950545682262259402011-06-29T14:42:00.001+03:002011-06-29T14:46:12.254+03:002011-06-20 Democracy vs Mythology: The Battle in #Syntagma Square #greekrevolution #europeanrevolution<br /> <br /><br />What is going on in Athens at the moment is resistance against an invasion — and this invasion is being justified with the extensive use of mythology.<br /><br />By Alex Andreou, originally published on SturdyBlog<br />I have never been more desperate to explain and more hopeful for your understanding of any single fact than this: The protests in Greece concern all of you directly.<br /><br />What is going on in Athens at the moment is resistance against an invasion; an invasion as brutal as that against Poland in 1939. The invading army wears suits instead of uniforms and holds laptops instead of guns, but make no mistake – the attack on our sovereignty is as violent and thorough. Private wealth interests are dictating policy to a sovereign nation, which is expressly and directly against its national interest. Ignore it at your peril. Say to yourselves, if you wish, that perhaps it will stop there. That perhaps the bailiffs will not go after the Portugal and Ireland next. And then Spain and the UK. But it is already beginning to happen. This is why you cannot afford to ignore these events.<br /><br />The powers that be have suggested that there is plenty to sell. Josef Schlarmann, a senior member of Angela Merkel’s party, recently made the helpful suggestionthat we should sell some of our islands to private buyers in order to pay the interest on these loans, which have been forced on us to stabilise financial institutions and a failed currency experiment. (Of course, it is not a coincidence that recent studies have shown immense reserves of natural gas under the Aegean sea).<br /><br />China has waded in, because it holds vast currency reserves and more than a third are in Euros. Sites of historical interest like the Acropolis could be made private. If we do not as we are told, the explicit threat is that foreign and more responsible politicians will do it by force. Let’s make the Parthenon and the ancient Agora a Disney park, where badly paid locals dress like Plato or Socrates and play out the fantasies of the rich.<br /><br />It is vital to understand that I do not wish to excuse my compatriots of all blame. We did plenty wrong. I left Greece in 1991 and did not return until 2006. For the first few months I looked around and saw an entirely different country to the one I had left behind. Every billboard, every bus shelter, every magazine page advertised low interest loans. It was a free money give-away. Do you have a loan that you cannot manage? Come and get an even bigger loan from us and we will give you a free lap-dance as a bonus. And the names underwriting those advertisements were not unfamiliar: HSBC, Citibank, Credit Agricole, Eurobank, etc.<br /><br />Regretfully, it must be admitted that we took this bait “hook, line and sinker”. The Greek psyche has always had an Achilles’ heel; an impending identity crisis. We straddle three Continents and our culture has always been a melting pot reflective of that fact. Instead of embracing that richness, we decided we were going to be definitively European; Capitalist; Modern; Western. And, damn it, we were going to be bloody good at it. We were going to be the most European, the most Capitalist, the most Modern, the most Western. We were teenagers with their parents’ platinum card.<br /><br />I did not see a pair of sunglasses not emblazoned with Diesel or Prada. I did not see a pair of flip-flops not bearing the logo of Versace or D&G. The cars around me were predominantly Mercedes and BMWs. If anyone took a holiday anywhere closer than Thailand, they kept it a secret. There was an incredible lack of common sense and no warning that this spring of wealth may not be inexhaustible. We became a nation sleepwalking toward the deep end of our newly-built, Italian-tiled swimming pool without a care that at some point our toes may not be able to touch the bottom.<br /><br />That irresponsibility, however, was only a very small part of the problem. The much bigger part was the emergence of a new class of foreign business interests ruled by plutocracy, a church dominated by greed and a political dynasticism which made a candidate’s surname the only relevant consideration when voting. And while we were borrowing and spending (which is affectionately known as “growth”), they were squeezing every ounce of blood from the other end through a system of corruption so gross that it was worthy of any banana republic; so prevalent and brazen that everyone just shrugged their shoulders and accepted it or became part of it.<br /><br />I know it is impossible to share in a single post the history, geography and mentality which has brought this most beautiful corner of our Continent to its knees and has turned one of the oldest civilisations in the world from a source of inspiration to the punchline of cheap jokes. I know it is impossible to impart the sense of increasing despair and helplessness that underlies every conversation I have had with friends and family over the last few months. But it is vital that I try, because the dehumanisation and demonisation of my people appears to be in full swing.<br /><br />I read, agog, an article in a well-known publication which essentially advocated that the Mafia knew how to deal properly with people who didn’t repay their debts; that “a baseball bat may be what’s needed to fix the never ending Greek debt mess”. The article proceeded to justify this by rolling out a series of generalisations and prejudices so inaccurate and so venomous that, had one substituted the word “Greeks” with “Blacks” or “Jews”, the author would have been hauled in by the police and charged with hate crimes. (I always include links, but not in this case – I am damned if I will create more traffic for that harpy).<br /><br />So let me deal with some of that media Mythology.<br /><br />Greeks are lazy. This underlies much of what is said and written about the crisis, the implication presumably being that our lax Mediterranean work-ethic is at the heart of our self-inflicted downfall. And yet, OECD data among its members show that in 2008, Greeks worked on average 2120 hours a year. That is 690 hours more than the average German, 467 more than the average Brit and 356 more than the OECD average. Only Koreans work longer hours. Further, the paid leave entitlement in Greece is on average 23 days, lower than most EU countries including the UK’s minimum 28 and Germany’s whopping 30.<br /><br /><br />Greeks retire early. The figure of 53 years old as an average retirement age is being bandied about. So much, in fact, that it is being seen as fact. The figure actually originates from a lazy comment on the NY Times website. It was then repeated by Fox News and printed on other publications. Greek civil servants have the option to retire after 17.5 years of service, but this is on half benefits. The figure of 53 is a misinformed conflation of the number of people who choose to do this (in most cases to go on to different careers) and those who stay in public service until their full entitlement becomes available. Looking at Eurostat’s data from 2005 the average age of exit from the labour force in Greece (indicated in the graph below as EL for Ellas) was 61.7; higher than Germany, France or Italy and higher than the EU27 average. Since then Greece have had to raise the minimum age of retirement twice under bail-out conditions and so this figure is likely to rise further.<br /><br /><br />Greece is a weak economy that should never have been a part of the EU. One of the assertions frequently levelled at Greece is that its membership to the European Union was granted on emotional “cradle of democracy” grounds. This could not be further from the truth. Greece became the first associate member of the EEC outside the bloc of six founding members (Germany, France, Italy and the Benelux countries) in 1962, much before the UK. It has been a member of the EU for 30 years. It is classified by the World Bank as a “high income economy” and in 2005 boasted the 22nd highest human development and quality of life index in the world – higher than the UK, Germany or France. As late as 2009 it had the 24th highest per capita GDP according to the World Bank. Moreover, according to the University of Pennsylvania’s Centre for International Comparisons, Greece’s productivity in terms of real GDP per person per hour worked, is higher than that of France, Germany or the US and more than 20% higher than the UK’s.<br />The first bail-out was designed to help Greek people, but unfortunately failed. It was not. The first bail-out was designed to stabilise and buy time for the Eurozone. It was designed to avoid another Lehman-Bros-type market shock, at a time when financial institutions were too weak to withstand it. In the words of BBC economist Stephanie Flanders: “Put it another way: Greece looks less able to repay than it did a year ago – while the system as a whole looks in better shape to withstand a default… From their perspective, buying time has worked for the eurozone. It just hasn’t been working out so well for Greece.” If the bail-out were designed to help Greece get out of debt, then France and Germany would not have insisted on future multi-billion military contracts. As Daniel Cohn-Bendit, the MEP and leader of the Green group in the European Parliament, explained: “In the past three months we have forced Greece to confirm several billion dollars in arms contracts. French frigates that the Greeks will have to buy for 2.5 billion euros. Helicopters, planes, German submarines.”<br />The second bail-out is designed to help Greek people and will definitely succeed. I watched as Merkel and Sarkozy made their joint statement yesterday. It was dotted with phrases like “Markets are worried”, “Investors need reassurance” and packed with the technical language of monetarism. It sounded like a set of engineers making minor adjustments to an unmanned probe about to be launched into space. It was utterly devoid of any sense that at the centre of what was being discussed was the proposed extent of misery, poverty, pain and even death that a sovereign European partner, an entire nation was to endure. In fact most commentators agree, that this second package is designed to do exactly what the first one did: buy more time for the banks, at considerable expense to the Greek people. There is no chance of Greece ever being able to repay its debt – default is inevitable. It is simply servicing interest and will continue to do so in perpetuity.<br />And the biggest myth of them all: Greeks are protesting because they want the bail-out but not the austerity that goes with it. This is a fundamental untruth. Greeks are protesting because they do not want the bail-out at all. They have already accepted cuts which would be unfathomable in the UK – think of what Cameron is doing and multiply it by ten. Benefits have not been paid in over six months. Basic salaries have been cut to 550 Euros (£440) a month.<br />My mother, who is nearly 70, who worked all her life for the Archaeology Department of the Ministry of Culture, who paid tax, national insurance and pension contributions for over 45 years, deducted at the source (as they are for the vast majority of decent hard-working people – it is the rich that can evade), has had her pension cut to less than £400 a month. She faces the same rampantly inflationary energy and food prices as the rest of Europe.<br /><br />A good friend’s granddad, Panagiotis K., fought a war 70 years ago – on the same side as the rest of Western democracy. He returned and worked 50 years in a shipyard, paid his taxes, built his pension. At the age of 87 he has had to move back to his village so he can work his “pervoli” – a small arable garden – planting vegetables and keeping four chickens. So that he and his 83 year old wife might have something to eat.<br /><br />A doctor talking on Al Jazeera yesterday explained how even GPs and nurses have become so desperate that they ask people for money under the table in order to treat them, in what are meant to be free state hospitals. Those who cannot afford to do this, go away to live with their ailment, or die from it. The Hippocratic oath violated out of despair, at the place of its inception.<br /><br />So, the case is not that Greeks are fighting cuts. There is nothing left to cut. The IMF filleting knife has gotten to pure, white, arthritis-afflicted bone. The Greeks understand that a second bail-out is simply “kicking the can down the road”. Greece’s primary budget deficit is, in fact, under 5bn Euros. The other 48bn Euros are servicing the debt, including that of the first bail-out, with one third being purely interest. The EU, ECB and IMF now wish to add another pile of debt on top of that, which will be used to satisfy interest payments for another year. And the Greeks have called their bluff. They have said “Enough is enough. Keep your money.”<br /><br />My land has always attracted aggressive occupiers. Its vital strategic position combined with its extraordinary natural beauty and history, have always made it the trinket of choice for the forces of evil. But we are a tenacious lot. We emerged after 400 years of Ottoman occupation, 25 generations during which our national identity was outlawed with penalty of death, with our language, tradition, religion and music intact.<br /><br />Finally, we have woken up and taken to the streets. My sister tells me that what is happening in Syntagma Square is beautiful; filled with hope; gloriously democratic. A totally bi-partisan crowd of hundreds of thousands of people have occupied the area in front of our Parliament. They share what little food and drink there is. A microphone stands in the middle, on which anyone can speak for two minutes at a time – even propose things which are voted by a show of thumbs. Citizenship.<br /><br />And what they say is this: We will not suffer any more so that we can make the rich, even richer. We do not authorise any of the politicians, who failed so spectacularly, to borrow any more money in our name. We do not trust you or the people that are lending it. We want a completely new set of accountable people at the helm, untainted by the fiascos of the past. You have run out of ideas.<br /><br />Wherever in the world you are, their statement applies.<br /><br />Money is a commodity, invented to help people by facilitating transactions. It is not wealth in itself. Wealth is natural resources, water, food, land, education, skill, spirit, ingenuity, art. In those terms, the people of Greece are no poorer than they were two years ago. Neither are the people of Spain or Ireland or the UK. And yet, we are all being put through various levels of suffering, in order for numbers (representing money which never existed) to be transferred from one column of a spreadsheet to another.<br /><br />This is why the matter concerns you directly. Because this is a battle between our right to self-determine, to demand a new political process, to be sovereign, and private corporate interests which appear determined to treat us like a herd, which only exists for their benefit. It is the battle against a system which ensures that those who fuck up, are never those that are punished – it is always the poorest, the most decent, the most hard-working that bear the brunt. The Greeks have said “Enough is enough”. What do you say?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-3895054568226225940?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-4962306656480395782011-06-09T14:06:00.003+03:002011-06-09T14:10:34.146+03:00Θέμα: ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ σε ΧΡΥΣΟ ΗΠΑ = ΜΗΔΕΝ.!!.και όμως Mahmoud Abdel Salam Omar συνελήφθει.... <br /> <br />Σε πραγματικα απίστευτο θρίλερ φαίνεται οτι θα εξελιχθεί η περιπτωση Στρος Καν. Συμφωνα με όσα αναφέρονται σήμερα, η FSB, δηλαδη οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες ασφαλείας της Ρωσίας, ενημέρωσαν τον πρωθυπουργό Πούτιν ότι ο πρώην αρχηγος του ΔΝΤ συνελήφθη στις 14 Mαη και παραπέμπεται για σεξουαλικά εκγλήματα, επειδή είχε στην κατοχή του αποδείξεις οτι τα κρατικά αποθέματα χρυσού πού κανονικα θα...έπρεπε να υπάρχουν και να φυλάσσονται στο Φόρτ Νοξ, των Ηνωμενων Πολιτειών , ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ Η ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΙ , άγνωστο απο πότε..!!!.. Οι διατύπωση των έντονων ανησυχιών του Στρος Καν είχαν αρχίσει ενα μηνα πριν την συλληψή του, καθως οι ΗΠΑ , σαν κύριος μετοχος του ΔΝΤ, ειχαν "παγωσει" την παράδοση στο ΔΝΤ ποσότητας 191.3 τονους χρυσού οπως είχαν υποχρέωση να κάνουν μετα από την δευτερη τροποποίηση του καταστατικού λειτουργίας του Ταμείου. <br /><br />Ο Στρος Καν, σύμφωνα με την αναφορά, διατυπωσε κατ επανάληψη τις ανησυχιες του πρός τις Αμερικανικές Υπηρεσίες, μεχρι που κάποιοι απο την CIA τον ενημέρωσαν για το πως έχει η κατάσταση και τον εφοδίασαν μάλιστα με τις αποδείξεις για την μην ύπαρξη αποθεμάτων χρυσού. Ο Στρος Καν επέλεξε να αναχωρήσει για την Ευρώπη, ενημερωσε τους πράκτορες της Γαλικης Ασφαλείας οτι επιθυμεί να αναχωρήσει χωρίς να γινει αντιληπτός, και οι πράκτορες του συνεστησαν να αφήσει το κινητό του στο ξενοδοχείο για να μην εντοπιστεί το στιγμα της θέσης του, καθως υπήρχαν ηδη πληροφορίες οτι οι ΗΠΑ ήθελαν την συλληψή του. Τελικα όμως ο Στρος Καν εκανε το μοιραιο λαθος να τηλεφωνησει απο το αεροπλανο της air france και πιάστηκε, με τα γνωστα επακόλουθα. <br /><br />Η αναφορα, συνεχίζει πως τις αμεσως επόμενες μερες , ο Στρος Καν προσπάθησε να έλθει σε επαφη με τον φιλο του και κορυφαιο Τραπεζικο παραγοντα Αιγύπτιο Mahmoud Abdel Salam Omar με θέμα τις αποδείξεις που ειχε πάρει απο την CIA, ομως μολις προχθές ο 74χρονος κατά γενική ομολογία ευσεβής μουσουλμανος τραπεζιτης, συνελήφθη όπως ακριβώς και ο Στρος Καν , για σεξουαλικό έγκλημα.!!!!! , <br />Ο πρωθυπουργός Πουτιν μετα την αναγνωση της παραπάνω αναφορας διεταξε την αναρτηση στην επισημη ιστιοσελιδα του Κρεμλινου, δήλωση υποστηριξης προς τον Στρος Καν, γενόμενος ετσι ο πρωτος ηγετης που λέει οτι ο Στρος Καν επεσε θύμα αμερικανικής συνομωσίας. <br />Ο Στρος Καν βεβαια δεν πρόκειται να πέσει αμαχητι στα δικαστηρια των ΗΠΑ. <br />Εδω πρέπει να σημειωθει οτι το κορυφαίο μέλος του αμερικανικού Κονγκρέσου Ron Paul εχει ανοικτα εκφράσει τις έντονες επιφυλάξεις τού κατα πόσο υπάρχουν αμερικανικα αποθέματα χρυσού στο Φορτ Νοξ, Ειχε μάλιστα ζητήσει την καταμέτρηση και τον έλεγχο της ποσότητας χρυσού που υπάρχει στο θησαυροφυλάκιο, ομως το αιτημά του απορρίφθηκε.!! <br />Επισης αναφερεται οτι το 2009 σε αποστολη χρυσου προς την Κινα, κατα τον έλεγχο ποιότητας εντοπιστηκαν πλαστοί ράβδοι χρυσού απο τους αριθμους των οποίων διαπιστώθηκε οτι είχαν για χρόνια αποθηκευθει στο Φορτ Νοξ των ΗΠΑ, .!!! <br />Αποτελεσμα όλων των παραπάνω ηταν, η η Κεντρικη Τράπεζα της Ρωσίας να αυξησει προχθές τα επιτόκιά της απο 0,25 σε 3,50 %, <br />Η αναφορα καταλήγει οτι ο Αμερικανικός λαός αφηνεται ανημερωτος και προπαντός απροετοίμαστος για την οικονομική καταστροφή της χώρας τους, πού ουτως η άλλως έρχεται.!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-496230665648039578?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-62447321868838548782011-03-16T15:39:00.000+02:002011-03-16T15:39:32.493+02:00<iframe width="480" height="295" src="http://www.youtube.com/embed/Pgb71Hxi8hE?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-6244732186883854878?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-70712484552034797022010-04-28T01:43:00.002+03:002010-04-28T01:51:27.381+03:00"Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας... <br /><br />Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.<br /><br />Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;<br /><br />Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.<br /><br />Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.<br /><br />Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.<br /><br />Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.<br /><br />Μακάρι να έχω άδικο."<br /><br />27.4.2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-7071248455203479702?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-62111607406467965012010-03-28T22:36:00.000+03:002010-03-28T22:37:40.684+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_JDfniOYnA7o/S6-v7xC03tI/AAAAAAAAAKM/vejl04alhu0/s1600/25982_374519398847_655968847_3795968_1642985_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 246px; height: 229px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JDfniOYnA7o/S6-v7xC03tI/AAAAAAAAAKM/vejl04alhu0/s320/25982_374519398847_655968847_3795968_1642985_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453771115081293522" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-6211160740646796501?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-10713172256290991172010-03-20T12:01:00.002+02:002010-03-20T12:04:22.603+02:00Ελληνικό Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή του Χρυσού Αιώνα της Δημοκρατίας της Ελλάδας ΜΑΣ <br /> <br />Aναφέρεται εδώ η περίπτωση του πολίτη που ήθελε να γίνει βουλευτής.<br /> <br />Ο νόμος απαιτούσε τα εξής: <br />1) Να είναι Έλλην πολίτης <br />2) Nα κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία <br />3) Nα ΜΗΝ είναι κίναιδος και <br />4) Να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει, καθώς και η οικογενειακή του περιουσία. <br />Εάν τηρούνταν όλα αυτά τότε ο εν λόγω κύριος, μπορούσε να γίνει βουλευτής. <br /><br />Αν ο κύριος αυτός πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα, τότε έπρεπε να κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Αθήνα. <br />Αν δεν έφθανε η περιουσία του τότε έπρεπε να κατασχεθεί ΟΛΗ η περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει να το εξοφλήσει ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ.<br /> <br />Αν ο νόμος που πρότεινε και πέρασε ο κύριος αυτός, ζημίωνε ΗΘΙΚΑ την Αθήνα <br />η ποινή ήταν : <br />AΥΘΗΜΕΡΟΝ ΤΕΛΕΥΘΗΣΑΤΩ !!! <br /><br />5ος π.Χ. ΑΙΩΝΑΣ -- ΧΡΥΣΟYΣ ΑΙΩΝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-1071317225629099117?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-46450524073304615822010-02-27T09:48:00.007+02:002010-02-27T10:00:20.582+02:00John Lichfield: A lesson, son, in crisis and paradox<br /><br />Why did the banks go after the poor Greeks, Daddy? Good question ...<br /><br /><br />Monday, 15 February 2010<br />"THE INDEPENDENT"<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Daddy, Daddy, who are the "financial markets" who are bullying the Greeks and the euro? Well, son, they are hedge funds, pension funds and the trading arms of the big banks.<br /><br /><br />But Daddy aren't those the same banks which the world's governments have just spent billions of euros, pounds and dollars to rescue from the consequences of their own greed and stupidity?<br /><br />Er, yes son. And, Daddy, aren't those banks now betting those same billions to try to make money from the fact that some of the governments are over the heads in debt? Er, yes son.<br /><br />And these countries, including Greece, would not have been so deeply in the red if they had not given all those billions to the banks who are now attacking them? Or if the world economy had not been dumped off a cliff by all that bank-inspired debt and bank-led speculation in bad debts?<br /><br />Well, son, yes, that's partly true but some countries, especially Greece, have been living beyond their public means for years. In Greece, for instance, lawyers, doctors, restaurant owners and wealthy ship-owners, pay virtually no income tax but expect to live in a properly functioning, modern state.<br /><br />OK, Daddy, I understand that. It's very naughty of them. But isn't this still a case of the banks biting the hand that fed them?<br /><br />Er, no, son, it's worse that that. It's like the banks complaining that governments are naked after taking their clothes. But the markets (i.e. banks) don't think that way. If they smell blood, they pile in like hyenas after a limping zebra. It's called a market opportunity.<br /><br />But why did they suddenly go after the poor Greeks, Daddy? Haven't their olives been stuffed for years? Yes, son, but the markets noticed two things. First, that a new Greek government had confessed that the country's budget deficit last year was 12.7 per cent of GDP – double the number the previous government had thought of. It probably wasn't that high actually. The new government in Athens reckoned that it would be a good wheeze to inflate the number so that they could gain credit for bringing it down rapidly in 2010. It is called a mythical Greek figure. Mythical or not, it was enough for the markets to smell blood – or money.<br /><br />And the second thing that the markets noticed, Daddy? I was coming to that, son. They noticed that Greece no longer had a currency of its own. It was a member of the euro. It could not devalue or print money. Worse, under the rules of the euro, the European Central Bank could not intervene to help a member state in difficulties. It was as if Greece – and other euro countries with big debts, like Spain, Portugal and Italy – had no central bank to help them through a crisis.<br /><br />So what did the "financial markets" do, Daddy? They started a gambling game in which they bet on a possible Greek "default": that Greece would go bankrupt and not be able to pay its debts. By doing so, they made it more likely that Greece would go bankrupt by increasing the cost to Athens of rolling over (ie finding new takers for) its €300bn in accumulated debts. In other words, it was, for "the markets", a one-way, no-lose bet – unless the EU intervened.<br /><br />So what happened, Daddy? The EU made a statement last Thursday that it would stand shoulder to shoulder with Greece ... but not yet. If the markets continued to bet on Greek default, the EU leaders said, they would lose because the other euro members would find some way of bending their collective rules to give Greece money. In return, Greece had to agree to painful changes to reduce its budget deficit by at least four per cent this year.<br /><br />But, Daddy, that will be quite easy for the Greeks because the 12.7 per cent figure for 2009 was exaggerated in the first place. Er, yes, son, but "the markets" chose to accept that figure so they are now stuck with it. We are talking about "market reality" which is not the same thing as real reality.<br /><br />And, in fact, the new Greek government is taking, by Greek standards, very tough measures, including a plan to make lawyers and doctors and restaurant-owners pay some income tax.<br /><br />But Daddy, why did the EU not just give the Greeks the money and tell the markets to ... Shh, son, no rude words. That's where we come to another kind of reality – "political reality". The other EU governments, especially the stern Germans, wanted to make sure that Athens would start to take its medicine before they gave them any sweeties. Remember Aesop's fable about the ants and the grasshoppers, son? Well Aesop was an ancient Greek but, according to the Germans, the modern Greeks are grasshoppers.<br /><br />Is that all, Daddy? No, son. The "crisis" was pushing down the value of the euro against the dollar, which was something the Germans and others rather liked because it would help their economies. Like the sinner who wanted to be good but not yet, they wanted the Greek crisis to end but not immediately.<br /><br />Isn't that a dangerous game, Daddy? Yes, son.<br /><br />So what happened? It's still a bit unclear. The "markets" – thousands of people playing poker at the same time – are still trying to see how best to make money from the new situation. Should they carry on betting on Greek default? Or should they now bet on everything being OK?<br /><br />Is this a sensible way to run the world, Daddy? No, son, but consider this. The crisis has scared the Greeks. They may now finally put their house in order which will, in the long run, be good for the Greeks.<br /><br />The crisis, which is a Greek word, son, has also scared the EU, even the stern Germans. The original rules of the euro – good rules for good times but bad rules for bad times – will probably be changed. Something will be done to permit the EU to help struggling states, so that, in future, the markets will not smell blood and worsen the problems of stragglers.<br /><br />So good can come from bad? What do you call that, Daddy? A "paradox", son. Is that also a Greek word? Yes, son, now go to bed.<br /><br />j.lichfield@independent.co.uk<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-4645052407330461582?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-74778146365238776372009-12-29T10:31:00.002+02:002009-12-29T10:37:17.111+02:00By PAUL KRUGMAN<br /><br />Published: December 27, 2009 <br />The New York Times.<br /><br />Maybe we knew, at some unconscious, instinctive level, that it would be an era best forgotten. Whatever the reason, we got through the first decade of the new millennium without ever agreeing on what to call it. The aughts? The naughties? Whatever. (Yes, I know that strictly speaking the millennium didn’t begin until 2001. Do we really care?)<br /><br />But from an economic point of view, I’d suggest that we call the decade past the Big Zero. It was a decade in which nothing good happened, and none of the optimistic things we were supposed to believe turned out to be true.<br /><br />It was a decade with basically zero job creation. O.K., the headline employment number for December 2009 will be slightly higher than that for December 1999, but only slightly. And private-sector employment has actually declined — the first decade on record in which that happened.<br /><br />It was a decade with zero economic gains for the typical family. Actually, even at the height of the alleged “Bush boom,” in 2007, median household income adjusted for inflation was lower than it had been in 1999. And you know what happened next.<br /><br />It was a decade of zero gains for homeowners, even if they bought early: right now housing prices, adjusted for inflation, are roughly back to where they were at the beginning of the decade. And for those who bought in the decade’s middle years — when all the serious people ridiculed warnings that housing prices made no sense, that we were in the middle of a gigantic bubble — well, I feel your pain. Almost a quarter of all mortgages in America, and 45 percent of mortgages in Florida, are underwater, with owners owing more than their houses are worth. <br /><br />Last and least for most Americans — but a big deal for retirement accounts, not to mention the talking heads on financial TV — it was a decade of zero gains for stocks, even without taking inflation into account. Remember the excitement when the Dow first topped 10,000, and best-selling books like “Dow 36,000” predicted that the good times would just keep rolling? Well, that was back in 1999. Last week the market closed at 10,520.<br /><br />So there was a whole lot of nothing going on in measures of economic progress or success. Funny how that happened.<br /><br />For as the decade began, there was an overwhelming sense of economic triumphalism in America’s business and political establishments, a belief that we — more than anyone else in the world — knew what we were doing.<br /><br />Let me quote from a speech that Lawrence Summers, then deputy Treasury secretary (and now the Obama administration’s top economist), gave in 1999. “If you ask why the American financial system succeeds,” he said, “at least my reading of the history would be that there is no innovation more important than that of generally accepted accounting principles: it means that every investor gets to see information presented on a comparable basis; that there is discipline on company managements in the way they report and monitor their activities.” And he went on to declare that there is “an ongoing process that really is what makes our capital market work and work as stably as it does.”<br /><br />So here’s what Mr. Summers — and, to be fair, just about everyone in a policy-making position at the time — believed in 1999: America has honest corporate accounting; this lets investors make good decisions, and also forces management to behave responsibly; and the result is a stable, well-functioning financial system. <br /><br />What percentage of all this turned out to be true? Zero.<br /><br />What was truly impressive about the decade past, however, was our unwillingness, as a nation, to learn from our mistakes. <br /><br />Even as the dot-com bubble deflated, credulous bankers and investors began inflating a new bubble in housing. Even after famous, admired companies like Enron and WorldCom were revealed to have been Potemkin corporations with facades built out of creative accounting, analysts and investors believed banks’ claims about their own financial strength and bought into the hype about investments they didn’t understand. Even after triggering a global economic collapse, and having to be rescued at taxpayers’ expense, bankers wasted no time going right back to the culture of giant bonuses and excessive leverage.<br /><br />Then there are the politicians. Even now, it’s hard to get Democrats, President Obama included, to deliver a full-throated critique of the practices that got us into the mess we’re in. And as for the Republicans: now that their policies of tax cuts and deregulation have led us into an economic quagmire, their prescription for recovery is — tax cuts and deregulation.<br /><br />So let’s bid a not at all fond farewell to the Big Zero — the decade in which we achieved nothing and learned nothing. Will the next decade be better? Stay tuned. Oh, and happy New Year.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-7477814636523877637?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-26708571582921931632009-12-28T15:02:00.001+02:002009-12-28T15:05:35.825+02:00απο το in.gr<br /><br />Εκροές κεφαλαίων 4 δισ. ευρώ στο εξωτερικό λόγω φόβων για το «πόθεν έσχες» <br /><br /><br />Η κυβέρνηση αποκλείει το ενδεχόμενο να κάνει πίσω στις εξαγγελίες για την επέκταση του «πόθεν έσχες» <br /><br /> <br /> <br /> <br /> <br />Κεφάλαια άνω των 4 δισ. ευρώ έχουν φύγει από τις ελληνικές τράπεζες προς το εξωτερικό, μετά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για επέκταση του «πόθεν έσχες» και στις τραπεζικές καταθέσεις.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, τα 4 δισ. δεν φαίνεται να έχουν απομακρυνθεί οριστικά από τα ταμεία των τραπεζών, καθώς πολλές καταθέσεις κατευθύνθηκαν σε θυγατρικές τράπεζες, τράπεζες του εξωτερικού ή υποκαταστήματα ελληνικών τραπεζών.<br /><br />Η φυγή αυτή προκάλεσε πρόβλημα ρευστότητας, το οποίο με τη σειρά του δημιούργησε ανταγωνισμό μεταξύ των τραπεζών για άντληση κεφαλαίων. Το πρώτο σύμπτωμα ήταν η αύξηση του επιτοκίου στις προθεσμιακές καταθέσεις , που σε ορισμένες ιδιωτικές τράπεζες προσέγγισε το 3% ενώ στην Εθνική έφτασε το 2,2%. <br /><br />Η κυβέρνηση, πάντως, αποκλείει το ενδεχόμενο να κάνει πίσω στις εξαγγελίες για την επέκταση του «πόθεν έσχες» και στις τραπεζικές καταθέσεις. <br /><br />Πηγές από το περιβάλλον του υπουργού Οικονομικών Γ.Παπακωνσταντίνου έλεγαν, σύμφωνα με την εφημερίδα, ότι «πάντα δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία», εννοώντας ότι το «πόθεν έσχες» μπορεί να ισχύσει αφού «καταχωριστούν» οι τραπεζικές καταθέσεις που υπήρχαν μέχρι τα τέλη του 2009. <br /><br />Ακόμη μπορούν να ισχύσουν «νομιμοποιήσεις» «μαύρων» κεφαλαίων, που είτε θα έλθουν από το εξωτερικό (έτσι έγινε και το 2004 επί Γ.Αλογοσκούφη), είτε είναι κατατεθειμένα στις ελληνικές τράπεζες, αλλά ο καταθέτης δεν μπορεί να δικαιολογήσει την προέλευση από τα δηλωθέντα εισοδήματα των προηγούμενων ετών. <br /><br />Η νομιμοποίηση των κεφαλαίων εξωτερικού με εφάπαξ φόρο 3% επί της αξίας τους το 2004 (έπρεπε να έρθουν εντός εξαμήνου) δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, καθώς τα χρήματα που εισήχθησαν πλησίασαν τα 1,8 δισ. ευρώ. <br /><br />Μία ανάλογη ρύθμιση, πάντως, που έκανε πρόσφατα η ιταλική κυβέρνηση είχε πολύ καλύτερα αποτελέσματα.<br /><br />Newsroom ΔΟΛ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-2670857158292193163?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-46761435989778670562009-09-25T11:16:00.001+03:002009-09-25T11:19:26.011+03:00«.Ελπίζω, ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν, θέλουν γνωρίσει μεθ'εμού, ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα, δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.»<br /> <br /> Eφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».<br /> <br />Ιωάννης Καποδίστριας <br />πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-4676143598977867056?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-21403870346633954082009-06-08T16:02:00.001+03:002009-06-08T16:04:36.678+03:00Letter to President Barack Obama<br /><br /><a href="mailto:ancient-scholars@macedonia-evidence.org">ancient-scholars@macedonia-evidence.org</a><br />May 18, 2009<br />The Honorable Barack ObamaPresident, United States of AmericaWhite House1600 Pennsylvania Avenue, NWWashington, DC 20500<br /><br />Dear President Obama,<br /> We, the undersigned scholars of Graeco-Roman antiquity, respectfully request that you intervene to clean up some of the historical debris left in southeast Europe by the previous U.S. administration.<br /> On November 4, 2004, two days after the re-election of President George W. Bush, his administration unilaterally recognized the “Republic of Macedonia.” This action not only abrogated geographic and historic fact, but it also has unleashed a dangerous epidemic of historical revisionism, of which the most obvious symptom is the <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#misappropriation">misappropriation</a> by the government in Skopje of the most famous of Macedonians, Alexander the Great.<br /> We believe that this silliness has gone too far, and that the U.S.A. has no business in supporting the subversion of history. Let us review facts. (The documentation for these facts [here in boldface] can be found attached and at: <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html">http://macedonia-evidence.org/documentation.html</a>)<br /> The land in question, with its modern capital at Skopje, was <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#calledPaioniainantiquity">called Paionia in antiquity</a>. Mts. Barnous and Orbelos (which form today the northern limits of Greece) provide a natural barrier that separated, and separates, Macedonia from its northern neighbor. The only real connection is along the Axios/Vardar River and even this valley “<a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#doesnotformalineofcommunication">does not form a line of communication</a> because it is divided by gorges.”<br /> While it is true that the Paionians were <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#subduedbyphilipii">subdued by Philip II</a>, father of Alexander, in 358 B.C. they were not Macedonians and did not live in Macedonia. Likewise, for example, the Egyptians, who were subdued by Alexander, may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia. <br /> Rather, Macedonia and Macedonian Greeks have been located for <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#atleast2500years">at least 2,500 years</a> just where the modern Greek province of Macedonia is. Exactly this same relationship is true for Attica and Athenian Greeks, Argos and Argive Greeks, Corinth and Corinthian Greeks, etc. <br /> We do not understand how the modern inhabitants of ancient Paionia, who speak Slavic – a language introduced into the Balkans <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#aboutamillenniumafterthedeathofalexander">about a millennium after the death of Alexander</a> – can claim him as their national hero. Alexander the Great was <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#thoroughlyandindisputablygreek">thoroughly and indisputably Greek</a>. His great-great-great grandfather, Alexander I, competed in the Olympic Games where participation was limited to Greeks. <br /> Even before Alexander I, the Macedonians traced their ancestry to Argos, and many of their kings used the <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#headofherakles">head of Herakles</a> - the quintessential Greek hero - on their coins.<br /> <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#euripideswhodiedinmacedonia">Euripides – who died and was buried in Macedonia</a>– wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, and in Greek. While in Macedonia, Euripides also wrote the Bacchai, again in Greek. Presumably the Macedonian audience could understand what he wrote and what they heard.<br /> Alexander’s father, <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#philipwonseveralequestrianvictories">Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi</a>, the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. Even more significantly, Philip was appointed to <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#conductthepythiangames">conduct the Pythian Games</a> at Delphi in 346 B.C. In other words, Alexander the Great’s father and his ancestors were thoroughly Greek. Greek was the language used by Demosthenes and his <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#delegationfromathens">delegation from Athens</a> when they paid visits to Philip, also in 346 B.C.<br /> <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#anothernortherngreekaristotle">Another northern Greek, Aristotle</a>, went off to study for nearly 20 years in the Academy of Plato. Aristotle subsequently returned to Macedonia and became the <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#tutorofalexander">tutor of Alexander</a> III. They used Greek in their <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#classroomwhichcanstill">classroom which can still be seen</a> near Naoussa in Macedonia.<br /> Alexander carried with him throughout his conquests <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#aristotleeditionofHomeriliad">Aristotle’s edition of Homer’s Iliad</a>. Alexander also spread Greek language and culture throughout his empire, <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#foundingcitiesestablishingcenters">founding cities and establishing centers of learning</a>. Hence inscriptions concerning such typical Greek institutions as the gymnasium are found <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#asfarawayasafghanistan">as far away as Afghanistan</a>. They are all written in Greek.<br /> The questions follow: Why was Greek the lingua franca all over Alexander’s empire if he was a “Macedonian”? Why was the New Testament, for example, written in Greek?<br /> The answers are clear: Alexander the Great was Greek, not Slavic, and <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#slavs1000yearslater">Slavs and their language were nowhere near Alexander or his homeland until 1000 years later</a>. This brings us back to the geographic area known in antiquity as Paionia. Why would the people who live there now call themselves Macedonians and their land Macedonia? Why would they abduct a completely Greek figure and make him their national hero? <br /> <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#theancientpaionians">The ancient Paionians</a> may or may not have been Greek, but they certainly became <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#greekish">Greekish</a>, and they were never Slavs. They were also not Macedonians. Ancient Paionia was a part of the Macedonian Empire. So were Ionia and Syria and Palestine and Egypt and Mesopotamia and Babylonia and Bactria and many more. They may thus have become “Macedonian” temporarily, but none was ever “Macedonia”. The theft of Philip and Alexander by a land that was never Macedonia cannot be justified.<br /> The traditions of ancient Paionia could be adopted by the current residents of that geographical area with considerable justification. But the extension of the geographic term “Macedonia” to cover southern Yugoslavia cannot. Even in the late 19th century, this misuse implied unhealthy <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#territorialaspirations">territorial aspirations</a>.<br /> The same motivation is to be seen in <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#schoolmaps">school maps</a> that show the pseudo-greater Macedonia, stretching from Skopje to Mt. Olympus and labeled in Slavic. The same map and its claims are in calendars, bumper stickers, <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#banknotes">bank notes</a>, etc., that have been circulating in the new state ever since it declared its independence from Yugoslavia in 1991. Why would a poor land-locked new state attempt such historical nonsense? Why would it brazenly <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#mockandprovokeitsneighbor">mock and provoke its neighbor</a>?<br /> However one might like to <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html#characterizesuchbehavior">characterize such behavior</a>, it is clearly not a force for historical accuracy, nor for stability in the Balkans. It is sad that the United States of America has abetted and encouraged such behavior. <br /> We call upon you, Mr. President, to help - in whatever ways you deem appropriate - the government in Skopje to understand that it cannot build a national identity at the expense of historic truth. Our common international society cannot survive when history is ignored, much less when history is fabricated.<br /><br /> Sincerely,<br /> <a id="obamacosigners" name="obamacosigners"></a><br />NAME<br />TITLE<br />INSTITUTION<br /><br />Harry C. Avery, Professor of Classics, University of Pittsburgh (USA)<br />Dr. Dirk Backendorf. Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz (Germany)<br />Elizabeth C. Banks, Associate Professor of Classics (ret.), University of Kansas (USA)<br />Luigi Beschi, professore emerito di Archeologia Classica, Università di Firenze (Italy)<br />Josine H. Blok, professor of Ancient History and Classical Civilization, Utrecht University (The Netherlands)<br />Alan Boegehold, Emeritus Professor of Classics, Brown University (USA)<br />Efrosyni Boutsikas, Lecturer of Classical Archaeology, University of Kent (UK)<br />Keith Bradley, Eli J. and Helen Shaheen Professor of Classics, Concurrent Professor of History, University of Notre Dame (USA)<br />Stanley M. Burstein, Professor Emeritus, California State University, Los Angeles (USA)<br />Francis Cairns, Professor of Classical Languages, The Florida State University (USA)<br />John McK. Camp II, Agora Excavations and Professor of Archaeology, ASCSA, Athens (Greece)<br />Paul Cartledge, A.G. Leventis Professor of Greek Culture, University of Cambridge (UK)<br />Paavo Castrén, Professor of Classical Philology Emeritus, University of Helsinki (Finland)<br />William Cavanagh, Professor of Aegean Prehistory, University of Nottingham (UK)<br />Angelos Chaniotis, Professor, Senior Research Fellow, All Souls College, Oxford (UK)<br />Paul Christesen, Professor of Ancient Greek History, Dartmouth College (USA)<br />Ada Cohen, Associate Professor of Art History, Dartmouth College (USA)<br />Randall M. Colaizzi, Lecturer in Classical Studies, University of Massachusetts-Boston (USA)<br />Kathleen M. Coleman, Professor of Latin, Harvard University (USA)<br />Michael B. Cosmopoulos, Ph.D., Professor and Endowed Chair in Greek Archaeology, University of Missouri-St. Louis (USA)<br />Kevin F. Daly, Assistant Professor of Classics, Bucknell University (USA)<br />Wolfgang Decker, Professor emeritus of sport history, Deutsche Sporthochschule, Köln (Germany)<br />Luc Deitz, Ausserplanmässiger Professor of Mediaeval and Renaissance Latin, University of Trier (Germany), and Curator of manuscripts and rare books, National Library of Luxembourg (Luxembourg)<br />Michael Dewar, Professor of Classics, University of Toronto (Canada)<br />John D. Dillery, Associate Professor of Classics, University of Virginia (USA)<br />Sheila Dillon, Associate Professor, Depts. of Art, Art History &amp; Visual Studies and Classical Studies, Duke University (USA)<br />Douglas Domingo-Forasté, Professor of Classics, California State University, Long Beach (USA)<br />Pierre Ducrey, professeur honoraire, Université de Lausanne (Switzerland)<br />Roger Dunkle, Professor of Classics Emeritus, Brooklyn College, City University of New York (USA)<br />Michael M. Eisman, Associate Professor Ancient History and Classical Archaeology, Department of History, Temple University (USA)<br />Mostafa El-Abbadi, Professor Emeritus, University of Alexandria (Egypt)<br />R. Malcolm Errington, Professor für Alte Geschichte (Emeritus) Philipps-Universität, Marburg (Germany)<br />Panagiotis Faklaris, Assistant Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)<br />Denis Feeney, Giger Professor of Latin, Princeton University (USA)<br />Elizabeth A. Fisher, Professor of Classics and Art History, Randolph-Macon College (USA)<br />Nick Fisher, Professor of Ancient History, Cardiff University (UK)<br />R. Leon Fitts, Asbury J Clarke Professor of Classical Studies, Emeritus, FSA, Scot., Dickinson Colllege (USA)<br />John M. Fossey FRSC, FSA, Emeritus Professor of Art History (and Archaeology), McGill Univertsity, Montreal, and Curator of Archaeology, Montreal Museum of Fine Arts (Canada)<br />Robin Lane Fox, University Reader in Ancient History, New College, Oxford (UK)<br />Rainer Friedrich, Professor of Classics Emeritus, Dalhousie University, Halifax, N.S. (Canada)<br />Heide Froning, Professor of Classical Archaeology, University of Marburg (Germany)<br />Peter Funke, Professor of Ancient History, University of Muenster (Germany)<br />Traianos Gagos, Professor of Greek and Papyrology, University of Michigan (USA)<br />Robert Garland, Roy D. and Margaret B. Wooster Professor of the Classics, Colgate University, Hamilton NY (USA)<br />Douglas E. Gerber, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Western Ontario (Canada)<br />Hans R. Goette, Professor of Classical Archaeology, University of Giessen (Germany); German Archaeological Institute, Berlin (Germany)<br />Sander M. Goldberg, Professor of Classics, UCLA (USA)<br />Erich S. Gruen, Gladys Rehard Wood Professor of History and Classics, Emeritus, University of California, Berkeley (USA)<br />Christian Habicht, Professor of Ancient History, Emeritus, Institute for Advanced Study, Princeton (USA)<br />Donald C. Haggis, Nicholas A. Cassas Term Professor of Greek Studies, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)<br />Judith P. Hallett, Professor of Classics, University of Maryland, College Park, MD (USA)<br />Prof. Paul B. Harvey, Jr. Head, Department of Classics and Ancient Mediterranean Studies, The Pennsylvania State University (USA)<br />Eleni Hasaki, Associate Professor of Classical Archaeology, University of Arizona (USA)<br />Miltiades B. Hatzopoulos, Director, Research Centre for Greek and Roman Antiquity, National Research Foundation, Athens (Greece)<br />Wolf-Dieter Heilmeyer, Prof. Dr., Freie Universität Berlin und Antikensammlung der Staatlichen Museen zu Berlin (Germany)<br />Steven W. Hirsch, Associate Professor of Classics and History, Tufts University (USA)<br />Karl-J. Hölkeskamp, Professor of Ancient History, University of Cologne (Germany)<br />Frank L. Holt, Professor of Ancient History, University of Houston (USA)<br />Dan Hooley, Professor of Classics, University of Missouri (USA)<br />Meredith C. Hoppin, Gagliardi Professor of Classical Languages, Williams College, Williamstown, MA (USA)<br />Caroline M. Houser, Professor of Art History Emerita, Smith College (USA) and Affiliated Professor, University of Washington (USA)<br />Georgia Kafka, Visiting Professor of Modern Greek Language, Literature and History, University of New Brunswick (Canada)<br />Anthony Kaldellis, Professor of Greek and Latin, The Ohio State University (USA)<br />Andromache Karanika, Assistant Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)<br />Robert A. Kaster, Professor of Classics and Kennedy Foundation Professor of Latin, Princeton University (USA)<br />Vassiliki Kekela, Adjunct Professor of Greek Studies, Classics Department, Hunter College, City University of New York (USA)<br />Dietmar Kienast, Professor Emeritus of Ancient History, University of Duesseldorf (Germany)<br />Karl Kilinski II, University Distinguished Teaching Professor, Southern Methodist University (USA)<br />Dr. Florian Knauss, associate director, Staatliche Antikensammlungen und Glyptothek Muenchen (Germany)<br />Denis Knoepfler, Professor of Greek Epigraphy and History, Collège de France (Paris)<br />Ortwin Knorr, Associate Professor of Classics, Willamette University (USA)<br />Robert B. Koehl, Professor of Archaeology, Department of Classical and Oriental Studies Hunter College, City University of New York (USA)<br />Georgia Kokkorou-Alevras, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)<br />Ann Olga Koloski-Ostrow, Associate Professor and Chair, Department of Classical Studies, Brandeis University (USA)<br />Eric J. Kondratieff, Assistant Professor of Classics and Ancient History, Department of Greek &amp; Roman Classics, Temple University<br />Haritini Kotsidu, Apl. Prof. Dr. für Klassische Archäologie, Goethe-Universität, Frankfurt/M. (Germany)<br />Lambrini Koutoussaki, Dr., Lecturer of Classical Archaeology, University of Zürich (Switzerland)<br />David Kovacs, Hugh H. Obear Professor of Classics, University of Virginia (USA)<br />Peter Krentz, W. R. Grey Professor of Classics and History, Davidson College (USA)<br />Friedrich Krinzinger, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of Vienna (Austria)<br />Michael Kumpf, Professor of Classics, Valparaiso University (USA)<br />Donald G. Kyle, Professor of History, University of Texas at Arlington (USA)<br />Prof. Dr. Dr. h.c. Helmut Kyrieleis, former president of the German Archaeological Institute, Berlin (Germany)<br />Gerald V. Lalonde, Benedict Professor of Classics, Grinnell College (USA)<br />Steven Lattimore, Professor Emeritus of Classics, University of California, Los Angeles (USA)<br />Francis M. Lazarus, President, University of Dallas (USA)<br />Mary R. Lefkowitz, Andrew W. Mellon Professor in the Humanities, Emerita, Wellesley College (USA)<br />Iphigeneia Leventi, Assistant Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)<br />Daniel B. Levine, Professor of Classical Studies, University of Arkansas (USA)<br />Christina Leypold, Dr. phil., Archaeological Institute, University of Zurich (Switzerland)<br />Vayos Liapis, Associate Professor of Greek, Centre d’Études Classiques &amp; Département de Philosophie, Université de Montréal (Canada)<br />Hugh Lloyd-Jones, Professor of Greek Emeritus, University of Oxford (UK)<br />Yannis Lolos, Assistant Professor, History, Archaeology, and Anthropology, University of Thessaly (Greece)<br />Stanley Lombardo, Professor of Classics, University of Kansas, USA<br />Anthony Long, Professor of Classics and Irving G. Stone Professor of Literature, University of California, Berkeley (USA)<br />Julia Lougovaya, Assistant Professor, Department of Classics, Columbia University (USA)<br />A.D. Macro, Hobart Professor of Classical Languages emeritus, Trinity College (USA)<br />John Magee, Professor, Department of Classics, Director, Centre for Medieval Studies, University of Toronto (Canada)<br />Dr. Christofilis Maggidis, Associate Professor of Archaeology, Dickinson College (USA)<br />Jeannette Marchand, Assistant Professor of Classics, Wright State University, Dayton, Ohio (USA)<br />Richard P. Martin, Antony and Isabelle Raubitschek Professor in Classics, Stanford University (USA)<br />Maria Mavroudi, Professor of Byzantine History, University of California, Berkeley (USA)<br />Alexander Mazarakis Ainian, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)<br />James R. McCredie, Sherman Fairchild Professor emeritus; Director, Excavations in Samothrace Institute of Fine Arts, New York University (USA)<br />James C. McKeown, Professor of Classics, University of Wisconsin-Madison (USA)<br />Robert A. Mechikoff, Professor and Life Member of the International Society of Olympic Historians, San Diego State University (USA)<br />Andreas Mehl, Professor of Ancient History, Universitaet Halle-Wittenberg (Germany)<br />Harald Mielsch, Professor of Classical Archeology, University of Bonn (Germany)<br />Stephen G. Miller, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of California, Berkeley (USA)<br />Phillip Mitsis, A.S. Onassis Professor of Classics and Philosophy, New York University (USA)<br />Peter Franz Mittag, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)<br />David Gordon Mitten, James Loeb Professor of Classical Art and Archaeology, Harvard University (USA)<br />Margaret S. Mook, Associate Professor of Classical Studies, Iowa State University (USA)<br />Anatole Mori, Associate Professor of Classical Studies, University of Missouri- Columbia (USA)<br />Jennifer Sheridan Moss, Associate Professor, Wayne State University (USA)<br />Ioannis Mylonopoulos, Assistant Professor of Greek Art History and Archaeology, Columbia University, New York (USA).<br />Richard Neudecker, PD of Classical Archaeology, Deutsches Archäologisches Institut Rom (Italy)<br />James M.L. Newhard, Associate Professor of Classics, College of Charleston (USA)<br />Carole E. Newlands, Professor of Classics, University of Wisconsin, Madison (USA)<br />John Maxwell O'Brien, Professor of History, Queens College, City University of New York (USA)<br />James J. O'Hara, Paddison Professor of Latin, The University of North Carolina, Chapel Hill (USA)<br />Martin Ostwald, Professor of Classics (ret.), Swarthmore College and Professor of Classical Studies (ret.), University of Pennsylvania (USA)<br />Olga Palagia, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)<br />Vassiliki Panoussi, Associate Professor of Classical Studies, The College of William and Mary (USA)<br />Maria C. Pantelia, Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)<br />Pantos A.Pantos, Adjunct Faculty, Department of History, Archaeology and Social Anthropology, University of Thessaly (Greece)<br />Anthony J. Papalas, Professor of Ancient History, East Carolina University (USA)<br />Nassos Papalexandrou, Associate Professor, The University of Texas at Austin (USA)<br />Polyvia Parara, Visiting Assistant Professor of Greek Language and Civilization, Department of Classics, Georgetown University (USA)<br />Richard W. Parker, Associate Professor of Classics, Brock University (Canada)<br />Robert Parker, Wykeham Professor of Ancient History, New College, Oxford (UK)<br />Anastasia-Erasmia Peponi, Associate Professor of Classics, Stanford University (USA)<br />Jacques Perreault, Professor of Greek archaeology, Université de Montréal, Québec (Canada)<br />Yanis Pikoulas, Associate Professor of Ancient Greek History, University of Thessaly (Greece)<br />John Pollini, Professor of Classical Art &amp; Archaeology, University of Southern California (USA)<br />David Potter, Arthur F. Thurnau Professor of Greek and Latin. The University of Michigan (USA)<br />Robert L. Pounder, Professor Emeritus of Classics, Vassar College (USA)<br />Nikolaos Poulopoulos, Assistant Professor in History and Chair in Modern Greek Studies, McGill University (Canada)<br />William H. Race, George L. Paddison Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)<br />John T. Ramsey, Professor of Classics, University of Illinois at Chicago (USA)<br />Karl Reber, Professor of Classical Archaeology, University of Lausanne (Switzerland)<br />Rush Rehm, Professor of Classics and Drama, Stanford University (USA)<br />Werner Riess, Associate Professor of Classics, The University of North Carolina at Chapel Hill (USA)<br />Robert H. Rivkin, Ancient Studies Department, University of Maryland Baltimore County (USA)<br />Barbara Saylor Rodgers, Professor of Classics, The University of Vermont (USA)<br />Robert H. Rodgers. Lyman-Roberts Professor of Classical Languages and Literature, University of Vermont (USA)<br />Nathan Rosenstein, Professor of Ancient History, The Ohio State University (USA)<br />John C. Rouman, Professor Emeritus of Classics, University of New Hampshire, (USA)<br />Dr. James Roy, Reader in Greek History (retired), University of Nottingham (UK)<br />Steven H. Rutledge, Associate Professor of Classics, Department of Classics, University of Maryland, College Park (USA)<br />Christina A. Salowey, Associate Professor of Classics, Hollins University (USA)<br />Guy D. R. Sanders, Resident Director of Corinth Excavations, The American School of Classical Studies at Athens (Greece)<br />Theodore Scaltsas, Professor of Ancient Greek Philosophy, University of Edinburgh (UK)<br />Thomas F. Scanlon, Professor of Classics, University of California, Riverside (USA)<br />Bernhard Schmaltz, Prof. Dr. Archäologisches Institut der CAU, Kiel (Germany)<br />Rolf M. Schneider, Professor of Classical Archaeology, Ludwig-Maximilians- Universität München (Germany)<br />Peter Scholz, Professor of Ancient History and Culture, University of Stuttgart (Germany)<br />Christof Schuler, director, Commission for Ancient History and Epigraphy of the German Archaeological Institute, Munich (Germany)<br />Paul D. Scotton, Assoociate Professor Classical Archaeology and Classics, California State University Long Beach (USA)<br />Danuta Shanzer, Professor of Classics and Medieval Studies, The University of Illinois at Urbana-Champaign and Fellow of the Medieval Academy of America (USA)<br />James P. Sickinger, Associate Professor of Classics, Florida State University (USA)<br />Marilyn B. Skinner 
Professor of Classics, 
University of Arizona (USA)<br />Niall W. Slater, Samuel Candler Dobbs Professor of Latin and Greek, Emory University (USA)<br />Peter M. Smith, Associate Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)<br />Dr. Philip J. Smith, Research Associate in Classical Studies, McGill University (Canada)<br />Susan Kirkpatrick Smith Assistant Professor of Anthropology Kennesaw State University (USA)<br />Antony Snodgrass, Professor Emeritus of Classical Archaeology, University of Cambridge (UK)<br />Theodosia Stefanidou-Tiveriou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece).<br />Andrew Stewart, Nicholas C. Petris Professor of Greek Studies, University of California, Berkeley (USA)<br />Oliver Stoll, Univ.-Prof. Dr., Alte Geschichte/ Ancient History,Universität Passau (Germany)<br />Richard Stoneman, Honorary Fellow, University of Exeter (England)<br />Ronald Stroud, Klio Distinguished Professor of Classical Languages and Literature Emeritus, University of California, Berkeley (USA)<br />Sarah Culpepper Stroup, Associate Professor of Classics, University of Washington (USA)<br />Nancy Sultan, Professor and Director, Greek &amp; Roman Studies, Illinois Wesleyan University (USA)<br />David W. Tandy, Professor of Classics, University of Tennessee (USA)<br />James Tatum, Aaron Lawrence Professor of Classics, Dartmouth College<br />Martha C. Taylor, Associate Professor of Classics, Loyola College in Maryland<br />Petros Themelis, Professor Emeritus of Classical Archaeology, Athens (Greece)<br />Eberhard Thomas, Priv.-Doz. Dr.,Archäologisches Institut der Universität zu Köln (Germany)<br />Michalis Tiverios, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)<br />Michael K. Toumazou, Professor of Classics, Davidson College (USA)<br />Stephen V. Tracy, Professor of Greek and Latin Emeritus, Ohio State University (USA)<br />Prof. Dr. Erich Trapp, Austrian Academy of Sciences/Vienna resp. University of Bonn (Germany)<br />Stephen M. Trzaskoma, Associate Professor of Classics, University of New Hampshire (USA)<br />Vasiliki Tsamakda, Professor of Christian Archaeology and Byzantine History of Art, University of Mainz (Germany)<br />Christopher Tuplin, Professor of Ancient History, University of Liverpool (UK)<br />Gretchen Umholtz, Lecturer, Classics and Art History, University of Massachusetts, Boston (USA)<br />Panos Valavanis, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)<br />Athanassios Vergados, Visiting Assistant Professor of Classics, Franklin &amp; Marshall College, Lancaster, PA<br />Christina Vester, Assistant Professor of Classics, University of Waterloo (Canada)<br />Emmanuel Voutiras, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)<br />Speros Vryonis, Jr., Alexander S. Onassis Professor (Emeritus) of Hellenic Civilization and Culture, New York University (USA)<br />Michael B. Walbank, Professor Emeritus of Greek, Latin &amp; Ancient History, The University of Calgary (Canada)<br />Bonna D. Wescoat, Associate Professor, Art History and Ancient Mediterranean Studies, Emory University (USA)<br />E. Hector Williams, Professor of Classical Archaeology, University of British Columbia (Canada)<br />Roger J. A. Wilson, Professor of the Archaeology of the Roman Empire, and Director, Centre for the Study of Ancient Sicily, University of British Columbia, Vancouver (Canada)<br />Engelbert Winter, Professor for Ancient History, University of Münster (Germany)<br />Timothy F. Winters, Ph.D. Alumni Assn. Distinguished Professor of Classics, Austin Peay State University (USA)<br />Michael Zahrnt, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)<br />Paul Zanker, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Munich (Germany)<br /><br />200 signatures as of May 18th 2009.<br />For the growing list of scholars, please go to the <a href="http://macedonia-evidence.org/obama-letter.html#addenda">Addenda</a>.<br /><br />cc: J. Biden, Vice President, USA<br />H. Clinton, Secretary of State USA<br />P. Gordon, Asst. Secretary-designate, European and Eurasian Affairs<br />H.L Berman, Chair, House Committee on Foreign Affairs<br />I. Ros-Lehtinen, Ranking Member, House Committee on Foreign Affairs<br />J. Kerry, Chair, Senate Committee on Foreign Relations<br />R.G. Lugar, Ranking Member, Senate Committee on Foreign Relations<br />R. Menendez, United States Senator from New Jersey.<br /><br /> <a id="addenda" name="addenda"></a><br />Addenda<br /> <a id="addendamay19" name="addendamay19"></a><br />12 Scholars added on May 19th 2009:<br />Mariana Anagnostopoulos, Assistant Professor of Philosophy, California State University, Fresno (USA)<br />John P. Anton, Distinguished Professor of Greek Philosophy and Culture University of South Florida (USA)<br />Effie F. Athanassopoulos, Associate Professor 
Anthropology and Classics, University of Nebraska-Lincoln (USA)<br />Leonidas Bargeliotes, Emeritus Professor of Philosophy, University of Athens, President of the Olympic Center for Philosophy and Culture (Greece)<br />Joseph W. Day, Professor of Classics, Wabash College (USA)<br />Christos C. Evangeliou, Professor of Ancient Hellenic Philosophy, Towson University, Maryland, Honorary President of International Association for Greek Philosophy (USA)<br />Eleni Kalokairinou, Assistant Professor of Philosophy, Secretary of the Olympic Center of Philosophy and Culture (Cyprus)<br />Lilian Karali, Professor of Prehistoric and Environmental Archaeology, University of Athens (Greece)<br />Anna Marmodoro, Faculty of Philosophy, University of Oxford (UK)<br />Marion Meyer, Professor of Classical Archaeology, University of Vienna (Austria)<br />Jessica L. Nitschke, Assistant Professor of Classics, Georgetown University (USA)<br />David C.Young, Professor of Classics Emeritus, University of Florida (USA)<br /><a id="addendamay20" name="addendamay20"></a><br />10 Scholars added on May 20th 2009:<br />Maria Ypsilanti, Assistant Professor of Ancient Greek Literature, University of Cyprus<br />Christos Panayides, Associate Professor of Philosophy, University of Nicosia (Cyprus)<br />Anagnostis P. Agelarakis, Professor of Anthropology, Adelphi University (USA)<br />Dr. Irma Wehgartner, Curator of the Martin von Wagner Museum der Universität Würzburg (Germany)<br />Dr. Ioannis Georganas, Researcher, Department of History and Archaeology, Foundation of the Hellenic World (Greece)<br />Maria Papaioannou, Assistant Professor in Classical Archaeology, University of New Brunswick (Canada)<br />Chryssa Maltezou, Professor emeritus, University of Athens, Director of the Hellenic Institute of Byzantine and Postbyzantine Studies in Venice (Italy)<br />Myrto Dragona-Monachou, Professor emerita of Philosophy, University of Athens (Greece)<br />David L. Berkey, Assistant Professor of History, California State University, Fresno (USA)<br />Stephan Heilen, Associate Professor of Classics, University of Illinois at Urbana-Champaign (USA)<br /><a id="addendamay21" name="addendamay21"></a><br />3 Scholars added on May 21st 2009:<br />Rosalia Hatzilambrou, Researcher, Academy of Athens (Greece)<br />Athanasios Sideris, Ph.D., Head of the History and Archaeology Department, Foundation of the Hellenic World, Athens (Greece)<br />Rev. Dr. Demetrios J Constantelos, Charles Cooper Townsend Professor of Ancient and Byzantine history, Emeritus; Distinguished Research Scholar in Residence at the Richard Stockton College of New Jersey (USA)<br /><a id="addendamay22" name="addendamay22"></a><br />3 Scholars added on May 22nd 2009:<br />Ioannis M. Akamatis, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaloniki (Greece)<br />Lefteris Platon, Assistant Professor of Archaeology, University of Athens (Greece)<br />Lucia Athanassaki, Associate Professor of Classical Philology, University of Crete (Greece)<br /><a id="addendamay23" name="addendamay23"></a><br />5 Scholars added on May 23rd 2009:<br />Georgios Anagnostopoulos, Professor of Philosophy, University of California-San Diego (USA)<br />Ioannes G. Leontiades, Assistant Professor of Byzantine History, Aristotle University of Thessalonike (Greece)<br />Ewen Bowie, Emeritus Fellow, Corpus Christi College, Oxford (UK)<br />Mika Kajava, Professor of Greek Language and Literature; Head of the Department of Classical Studies, University of Helsinki (Finland)<br />Christian R. Raschle, Assistant Professor of Roman History, Centre d’Études Classiques &amp; Département d'Histoire, Université de Montréal (Canada)<br /><a id="addendamay25" name="addendamay25"></a><br />4 Scholars added on May 25th 2009:<br />Selene Psoma, Senior Lecturer of Ancient History, University of Athens (Greece)<br />G. M. Sifakis, Professor Emeritus of Classics, Aristotle University of Thessaloniki &amp; New York University (Greece &amp; USA)<br />Kostas Buraselis, Professor of Ancient History, University of Athens (Greece)<br />Michael Ferejohn, Associate Professor of Ancient Philosophy, Duke University (USA)<br /><a id="addendamay26" name="addendamay26"></a><br />5 Scholars added on May 26th 2009:<br />Ioannis Xydopoulos, Assistant Professor in Ancient History, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)<br />Stella Drougou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)<br />Heather L. Reid, Professor of Philosophy, Morningside College (USA)<br />Thomas A. Suits, Emeritus Professor of Classical Languages, University of Connecticut (USA)<br />Dr Thomas Johansen, Reader in Ancient Philosophy, University of Oxford (UK)<br /><a id="addendamay27" name="addendamay27"></a><br />6 Scholars added on May 27th 2009:<br />Frösén Jaakko, Professor of Greek philology, University of Helsinki (Finland)<br />John F. Kenfield, Associate Professor, Department of Art History, Rutgers University (USA)<br />Dr. Aristotle Michopoulos, Professor &amp; Chair, Greek Studies Dept., Hellenic College (Brookline, MA, USA)<br />Guy MacLean Rogers, Kemper Professor of Classics and History, Wellesley College (USA)<br />Stavros Frangoulidis, Associate Professor of Latin. Aristotelian University of Thessaloniki (Greece)<br />Yannis Tzifopoulos, Associate Professor of Ancient Greek and Epigraphy, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)<br /><a id="addendamay29" name="addendamay29"></a><br />1 Scholar added on May 29th 2009:<br />Christos Simelidis, British Academy Postdoctoral Fellow, Lincoln College, University of Oxford (UK)<br /><a id="addendajune2" name="addendajune2"></a><br />3 Scholars added on June 2nd 2009:<br />Dr. Peter Grossmann, Member emeritus, German Archaeological Institute, Cairo (Egypt)<br />Eleni Papaefthymiou, Curator of the Numismatic Collection of the Foundation of the Hellenic World (Greece)<br />Evangeline Markou, Adjunct Lecturer in Greek History, Open University of Cyprus (Cyprus)<br /><a id="addendajune3" name="addendajune3"></a><br />2 Scholars added on June 3rd 2009:<br />Aliki Moustaka, Professor of Classical Archaeology, Aristotelian University of Thessaloniki (Greece)<br />François de Callataÿ, Professor of Monetary and Financial history of the Greek world, Ecole Pratique des Hautes Etudes (Paris/Sorbonne) and Professor of Financial history of the Greco-Roman world, Université libre de Bruxelles (France and Brussels)<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Letter to President Obama<br />On May 18th, 2009,200 Classical Scholars from around the world, sent a <a href="http://macedonia-evidence.org/obama-letter.html">letter to the President of the United States of America, Barack Obama</a>.<br />Since then, the list of cosigners has grown to 254, see <a href="http://macedonia-evidence.org/obama-letter.html#addenda">Addenda</a>.<br />Here is the <a href="http://macedonia-evidence.org/documentation.html">Documentation that accompanies the letter</a>.<br />Macedonian coin, stating in Greek: "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ" (in English: "ALEXANDER'S")<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-2140387034663395408?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-70972536433650436222009-06-04T12:49:00.004+03:002009-06-04T12:56:15.777+03:00An Easily Understandable Explanation of Derivative Markets:<br /><br /> Heidi is the proprietor of a bar in Detroit. She realizes that virtually20all of her customers are unemployed alcoholics and, as such, can no longer afford to patronize her bar. To solve this problem, she comes up with new marketing plan that allows her customers to drink now, but pay later. She keeps track of the drinks consumed on a ledger (thereby granting the customers loans).<br />Word gets around about Heidi's "drink now, pay later" marketing strategy and, as a result, increasing numbers of customers flood into Heidi's bar. Soon she has the largest sales volume for any bar in Detroit By providing her customers' freedom from immediate payment demands, Heidi gets no resistance when, at regular intervals, she substantially increases her prices for wine and beer, the most consumed beverages. Consequently, Heidi's gross sales volume increases massively.<br />A young and dynamic vice-president at the local bank recognizes that these customer debts constitute valuable future assets and increases Heidi's borrowing limit. He sees no reason for any undue concern, since he has the debts of the unemployed alcoholics as collateral.<br /> At the bank's corporate headquarters, expert traders transform these customer loans into DRINKBONDS, ALCOBONDS and PUKEBONDS.. These securities are then bundled and traded on international security markets. Naive investors don't really understand that the securities being sold to them as AAA secured bonds are really the debts of unemployed alcoholics. Nevertheless, the bond prices continuously climb, and the securities20soon become the hottest-selling items for some of the nation's leading brokerage houses.<br />One day, even though the bond prices are still climbing, a risk manager at the original local bank decides that the time has come to demand payment on the debts incurred by the drinkers at Heidi's bar. He so informs Heidi. Heidi then demands payment from her alcoholic patrons, but being unemployed alcoholics they cannot pay back their drinking debts. Since, Heidi cannot fulfill her loan obligations she is forced into bankruptcy. The bar closes and the eleven employees lose their jobs. Overnight, DRINKBONDS, ALKIBONDS and PUKEBONDS drop in price by 90%. The collapsed bond asset value destroys the banks liquidity and prevents it from issuing new loans, thus freezing credit and economic activity in the community.<br />The suppliers of Heidi's bar had granted her generous payment extensions and had invested their firms' pension funds in the various BOND securities. They find they are now faced with having to write off her bad debt and with losing over 90% of the presumed value of the bonds. Her wine supplier also claims bankruptcy, closing the doors on a family business that had endured for three generations, her beer supplier is taken over by a competitor, who immediately closes the local plant and lays off 150 workers.<br />Fortunately though, the bank, the brokerage houses and their respective executives are saved and bailed out by a multi-billion dollar no-strings attached cash20infusion from the Government. The funds required for this bailout are obtained by new taxes levied on employed, middle-class, non-drinkers.<br /><br />Now, do you understand?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-7097253643365043622?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-88818517793905990172009-05-28T12:31:00.002+03:002009-05-28T12:33:54.240+03:00<table width="550" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr> <td class="news"> <center><span> <div class="headline"><b>Ψήφο αντίστασης στην ισοπέδωση</b> </div></span></center> <p>Tου Χρηστου Γιανναρα</p><p><br /></p><p>Kαθημερινή,10.5.2009.</p><p><br /></p> <p>Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει μια σχιζοειδή ποιοτική ανομοιότητα των μελών της. Δεν πρόκειται για έκπληξη, δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση: Κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει μια μερίδα καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη ατόμων, και ταυτόχρονα τη μερίδα των μειονεκτικών σε ποιοτικά προσόντα και καλλιέργεια, μιαν υπανάπτυκτη μερίδα.</p> <p>Παντού και πάντοτε η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου εξαρτάται από την ποσοτική ισορροπία των δύο πληθυσμικών ομάδων και (κυρίως) από τα ποσοστά μετοχής τους στη διαχείριση των κοινών. Παντού και πάντοτε οι θεσμοποιημένες λειτουργίες διάκρισης ποιοτήτων και αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών είναι αυτονόητες, γιατί επιβάλλονται από την ανάγκη. Η ζωή όλων λειτουργεί ευχερέστερα, όταν σε οποιοδήποτε κοινωνικό λειτούργημα κρίνεται θεσμικά, καταξιώνεται και έχει προβάδισμα ο ευφυής και όχι ο βραδύνους, ο εργατικός και όχι ο ράθυμος, ο ανιδιοτελής και όχι ο παραδόπιστος.</p> <p>Εξαρτάται η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου και από τη δυναμική των θεσμών που αποβλέπουν στη συνεχή μείωση της υπανάπτυκτης και μειονεκτικής μερίδας του πληθυσμού, στον συνεχή περιορισμό των επιρροών της στη δημόσια ζωή. Εχει καίρια σημασία για την κοινωνική ομαλότητα η δυναμική του εκπαιδευτικού συστήματος, η δυναμική του θεσμοποιημένου κοινωνικού ελέγχου των ΜΜΕ, η αξιοκρατία στη διοίκηση.</p> <p>Στην Ελλάδα, πριν από είκοσι οχτώ χρόνια, το ΠΑΣΟΚ ανέτρεψε ευχερέστατα και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις κοινωνικής ομαλότητας – και μάλιστα με την καύχηση ότι έτσι επέφερε ποθούμενο «κοινωνικό μετασχηματισμό»: Με τη λογική των εμπορευματοποιημένων μεθόδων πλύσης εγκεφάλου των μαζών, οι κάπηλοι του σοσιαλισμού κολάκεψαν την υπανάπτυκτη σε απαιτήσεις ποιότητας κοινωνική μερίδα, της παραχώρησαν εξωφρενικές προνομίες που εξυπηρετούσαν (τελικά και μεθοδικά) την επιβολή στυγνού κομματικού κράτους. Εξουδετέρωσαν και ευτέλισαν τους θεσμούς ανάσχεσης της υπανάπτυξης: το σχολειό, το πανεπιστήμιο, την πληροφόρηση και ψυχαγωγία, κάθε λειτουργία πειθαρχικού ελέγχου και αξιολόγησης ποιοτήτων σε οποιαδήποτε πτυχή του δημόσιου βίου.</p> <p>Σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, το αντίπαλο «κόμμα εξουσίας», η Νέα Δημοκρατία, είδε μόνο μια συνταγή εκλογικής επιτυχίας και προσπάθησε να τη μιμηθεί ατυχέστατα. Το αποτέλεσμα της μίμησης ήταν η «παρένθεση» Μητσοτάκη, που ξανάφερε στην εξουσία τον πολιτικά τελειωμένο το 1989 Ανδρέα. Και η τρέχουσα, ακόμα σήμερα, «παρένθεση» Καραμανλή του νεότερου, που επίσης κατόρθωσε να κάνει πολιτικά υπαρκτό τον θλιβερά ανύπαρκτο επίγονο Παπανδρέου.</p> <p>Οι επιπτώσεις αυτής της δικομματικής εξαχρείωσης είναι δραματικές, η χώρα έχει φτάσει κυριολεκτικά στο χείλος εφιαλτικών ενδεχομένων. Αλλά τη διαχείριση της ευθύνης για τα κοινά και για το μέλλον μας την έχει πια η κοινωνική μερίδα που μειονεκτεί σε ποιότητα και καλλιέργεια, η υπανάπτυκτη μερίδα. Η οποία και έχει χάσει κάθε σεμνότητα ρεαλιστικής μετριοφροσύνης, κάθε επίγνωση ανεπάρκειας, κάθε συνείδηση ότι χρειάζεται (λειτουργικά, χρηστικά) τους ικανούς, τους αποτελεσματικούς, τους ανιδιοτελείς, τους υπέρτερους σε καλλιέργεια. Σπιθαμιαία αναστήματα, καιροσκόποι ανατριχιαστικής ανικανότητας νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν την τρομακτική κατρακύλα της χώρας: Τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητα, την ανεξέλεγκτη βία και τον συνδικαλισμένο τραμπουκισμό, την υπαλληλοποίηση και τον κομματισμό στην άμυνα.</p> <p>Η μερίδα των καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη πολιτών, ήταν πάντοτε μειοψηφία. Αλλά λειτουργούσαν θεσμοί αξιολόγησης, έστω ανάπηροι, που έσωζαν τον ηγετικό ρόλο αυτής της μερίδας. Παρ’ όλο τον μεταπρατισμό, την καθυστέρηση και τις περιπέτειες που συνόδευαν από γεννησιμιού του το ελλαδικό κρατίδιο, ήταν αδιανόητο να δημηγορεί ένας πολιτικός με σολοικισμούς και δίχως αξιοπρεπή ενδυμασία, αυτονόητο να απολύεται δημοσιογράφος ή «διορθωτής» σε εφημερίδα αν του ξέφευγε σοβαρό λάθος, ορθογραφικό ή συντακτικό. Υπήρχε κοινή συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις, το κράτος, να κατορθωθεί παραγωγικότητα, πλούτος, ευπρέπεια τρόπων συμπεριφοράς, δίχως προβάδισμα ευθύνης των πεπαιδευμένων, των καλλιεργημένων.</p> <p>Στα τελευταία τριάντα χρόνια, τα δύο «κόμματα εξουσίας» ευνούχισαν την κοινή γνώμη κολακεύοντας τις άκριτες, ενστικτώδεις προτιμήσεις της, στοχεύοντας αποκλειστικά και μόνο στον εντυπωσιασμό της, στην ανάγκη της για «αναγνωρισιμότητα» των μπροστάρηδων. Επικεφαλής ευρωψηφοδελτίων τοποθετήθηκαν λαϊκές τραγουδίστριες, σε υπουργικούς θώκους αναβιβάστηκαν δημοσιογραφικές μετριότητες, προπονητές αθλητικών ομάδων, ηθοποιοί πρωταγωνιστές σε σίριαλ και συντονιστές τηλεοπτικών συζητήσεων. Ακόμα και καλαθοσφαιριστές έγιναν δήμαρχοι, εκφωνητές ραδιοφωνικών μεταδόσεων του ποδοσφαίρου στάλθηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο να εκπροσωπήσουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πολιτισμού των Ελλήνων.</p> <p>Οποιος μιλάει για ανάγκη, χρηστική, ρεαλιστική ανάγκη, να έχει προβάδισμα η ανθρώπινη ποιότητα, προπηλακίζεται σαν «ρατσιστής». Η λοιμική του λαϊκισμού έχει αποσαθρώσει την ελληνική κοινωνία, έχει ακυρώσει κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και στη διασπορά, το εκτόπλασμα του ΠΑΣΟΚ που λέγεται ΣΑΕ έχει μπολιάσει πλήθος σεμνών άλλοτε βιοπαλαιστών της αποδημίας με επιθετική «παντογνωσία», αξιώσεις αυθεντίας στην ελληνική Ιστορία και πολιτική. Με χαμένη τη σεμνότητα της αυτογνωσίας, οι συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων, στην Ελλάδα ή στη διασπορά, γίνονται όλο και πιο αποκαλυπτικές ανήκεστης υπανάπτυξης, βαλκανικής επαρχιωτίλας.</p> <p>Η περίπτωση της Ελλάδας είναι από τις πιο ευδιάκριτες αφορμές δυσφορίας ευρωπαϊκών δυνάμεων που βλέπουν τον ρόλο τους στο διεθνές πεδίο να παγιδεύεται στην ελεήμονα στήριξη καλομαθημένων ράθυμων συν–εταίρων. Τα συμφέροντα της Γερμανίας, λ.χ., σαφώς θα απαιτούσαν την αποχώρησή της από την ασήμαντη πολιτικά στις διεθνείς σχέσεις Ε.Ε. και τη σύμπραξή της με τη Ρωσία για συνασπισμό αποφασιστικής στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος. Που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεθούμε χωρίς επαναπαυτική ομπρέλα προστασίας, μόνοι, με τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό μας, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητά μας.</p> <p>Και η κωμικά αφασική εξωτερική μας πολιτική να πρέπει να ανταγωνιστεί τη σοβαρότητα και ιδιοφυΐα της αυτοκρατορικής πολιτικής ενός Αχμέτ Νταβούτογλου.</p></td></tr> <tr> <td width="11"><img src="http://wwk.kathimerini.gr/kathnews/images/dot_clear.gif" width="11" height="1" /></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-8881851779390599017?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-55507252669980557492009-05-08T12:46:00.001+03:002009-05-08T12:50:17.123+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_JDfniOYnA7o/SgP_4vnaG8I/AAAAAAAAAJk/olvOxrBl4q0/s1600-h/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B7+%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333387734056311746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 298px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JDfniOYnA7o/SgP_4vnaG8I/AAAAAAAAAJk/olvOxrBl4q0/s320/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B7+%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7.bmp" border="0" /></a><br /><div>για να είναι όλοι ικανοποιημένοι!...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-5550725266998055749?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-50185022120922016542009-05-08T12:41:00.000+03:002009-05-08T12:43:37.922+03:00kathimerini.gr, 7.5.2009<br /><a class="bowsTitle"></a><br />Την Ιρλανδία μην την κλαις...<br />Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr<br /><br /><br /><br />Bρε, τι έπαθαν οι φουκαράδες οι Ιρλανδοί! Η δική τους μείωση του ΑΕΠ είναι πολλαπλάσια της δικής μας. Είναι να τους λυπάται κανείς με το -9% που θα καταγράψουν το 2009, ενώ εμείς είμαστε στο -0,9%. Είναι να μην τους κλαίνε οι ρέγγες - την αλιεία των οποίων άφησαν για να ασχοληθούν με τους πιο σύγχρονους και πάλαι ποτέ αποδοτικούς τομείς της οικονομίας;<br />Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες έλεγαν οι παλιοί, ενώ εμείς... άρχοντες! Δεν κινδυνεύουμε τόσο πολύ από την κρίση. Αν, μάλιστα, ήμασταν χώρα της υποσαχάριας Αφρικής δεν θα κινδυνεύαμε καθόλου. Πιθανότατα, μάλιστα, να παρουσιάζαμε και σχετική ανάπτυξη. Ετσι, θα μπορούσαμε και να κοροϊδεύουμε τους κουτόφραγκους για το πάθημά τους. Τι τα θέλετε; Και οι πλούσιοι έχουν στενοχώριες...<br />Αυτός ο συλλογισμός (αντίστοιχος σεναρίου ταινίας της δεκαετίας του ’60, που έκανε γενιές Ελλήνων να κλαίνε για τα βάσανα των πλουσίων) διακινείται εσχάτως στη χώρα. Η Ελλάδα, λένε κάποιοι, είναι τυχερή: επειδή είναι σχετικά υπανάπτυκτη δεν πλήττεται τόσο από την κρίση. Σωθήκαμε! Και ίσως γι’ αυτό πρέπει να το γιορτάσουμε με περισσότερες σπατάλες.<br />Χαράς ευαγγέλια λοιπόν για εμάς, αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό για τους Ιρλανδούς; Ας κοιτάξουμε λιγάκι τα νούμερα. Το 1980 η Ιρλανδία ήταν σε χειρότερη θέση από την Ελλάδα· όποιον δείκτη κι αν κοίταζε κάποιος. Ετσι, το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ιρλανδών ήταν στα 5.430 δολάρια ενώ του Ελληνα ήταν στα 7.050 δολάρια. Ο μέσος Ελληνας δηλαδή ήταν 30% πιο πλούσιος από τον μέσο Ιρλανδό. Το 2008, όμως, το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα ήταν 32.005 δολάρια ενώ στην Ιρλανδία έφτανε τα 61.810 δολάρια. Δηλαδή, ο μέσος Ιρλανδός ήταν 93% πιο πλούσιος από τον μέσο Ελληνα. Εβγαζε δηλαδή σχεδόν τα διπλά λεφτά. Και μετά ήρθε η κρίση...<br />Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το 2009 το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων θα φτάσει τα 31.700 δολάρια, ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ιρλανδών θα πέσει στα 56.247 δολάρια. Δηλαδή, μέσος Ιρλανδός θα βγάζει 77,5% περισσότερα από τον μέσο Ελληνα. Είναι, να μην τους λυπόμαστε λοιπόν; Δεν πρέπει να θριαμβολογούμε γι’ αυτήνν τη μεγάλη επιτυχία της ελληνικής οικονομίας; Βέβαια, οι ιαχές θα έχουν τον αχό εκείνου του τύπου που έπεφτε από τον ουρανοξύστη και σε κάθε όροφο που περνούσε έλεγε «δόξα τω Θεώ, μέχρι στιγμής πάμε καλά!». Μόνο που στη δική μας περίπτωση λέμε: «Δόξα τω Θεώ, μέχρι στιγμής οι Ευρωπαίοι πάνε χειρότερα!»<br />Να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι όλα καλά και άγια στην Ιρλανδία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που σήμερα πλήττονται περισσότερο από την κρίση. Πιθανότατα θα έχουν περισσότερα προβλήματα, από εκείνα του ανέκδοτου στο οποίο κάποιος λυπόταν τους πλούσιους γιατί «το κρασί τους ήταν παλιό, το τυρί μουχλιασμένο και το φιλέτο τους άψητο». Οταν όμως συγκρίνουμε προβλήματα χωρών, καλά είναι να κοιτάζουμε τα πραγματικά νούμερα και όχι τις ποσοστιαίες μεταβολές των. Διότι είναι σίγουρο ότι ο Μπιλ Γκέιτς έχασε, λόγω της κρίσης, περισσότερα από έναν Ινδό εργάτη. Πόσοι όμως (εκτός του ΚΚΕ) θα ήθελαν να έχουν την «τύχη» του δεύτερου;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-5018502212092201654?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-90571984782300457632009-05-07T19:20:00.002+03:002009-05-07T19:22:48.864+03:00kathimerini.gr<br />7.5.2009<br /><a class="bowsTitle"></a><br />Το «φάρμακο» της Φινλανδίας<br /><br />Tης Ριτσας Μασουρα<br /><br />Iσως δεν είναι η καλύτερη πρόταση, εν όψει μάλιστα του καλοκαιριού. Αλλά μήπως θα ήταν εξαιρετική ιδέα να μετακομίσουμε ομαδικώς στη Φινλανδία, αντί να συζητάμε ξανά και ξανά εκ του μακρόθεν για το φινλανδικό μοντέλο; Βεβαίως κάποιοι θα διαμαρτυρηθούν για το ψυχρό κλίμα. Οι περισσότεροι όμως θα προβάλουν βέτο, έντρομοι στην ιδέα ότι θα χρειαστεί να ενστερνιστούν τις αξίες και τις αρχές διακυβέρνησης μιας χώρας, η οποία αγνοεί τι σημαίνει διαφθορά, δεν ξέρει από σκανδαλολογίες και ατελείς νόμους περί ευθύνης υπουργών, δεν διαθέτει «λαμόγια» ούτε λειτουργεί με «γρηγορόσημο», μάλλον δεν έχει ακούσει για μαύρο χρήμα και ΜΜΕ καιμ το πιθανότερο, θα χρειαστεί φροντιστήριο για να αντιληφθεί τι σημαίνει «κάνω φροντιστήριο για να μπω στο πανεπιστήμιο».<br />Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Παπούλιας, ο οποίος επισκέφθηκε τη Φινλανδία, έστειλε προχθές ένα απλό μήνυμα προς τους Ελληνες πολιτικούς αρχικά και κατ’ επέκτασιν προς όλους εμάς: να ακολουθήσουμε τη συνταγή και το φάρμακο της Φινλανδίας. Διαφάνεια στην πολιτική τάξη, έλεγχο στα δημόσια οικονομικά και ο καθένας να απλώνει τα πόδια του όσο το πάπλωμά του του επιτρέπει. Το αυτονόητο, δηλαδή, το οποίο στην Ελλάδα παραμένει ζητούμενο και απαιτείται συσσώρευση πολλών διατριβών προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά η χρηστή διακυβέρνηση που θα τιμά τη χώρα και τους πολίτες της. Οπως ακριβώς στη Φινλανδία. «Το φάρμακο που προτείνω» είπε η Φινλανδή πρόεδρος Τ. Χάλονεν, συνομιλώντας με τον κ. Παπούλια, «είναι η καλή διακυβέρνηση και η διαφάνεια σε τέτοιο βαθμό, ώστε κανείς να μην τολμάει να κάνει κάτι που δεν είναι σωστό».<br />Η Φινλανδία, την οποία είχα την τύχη να επισκεφθώ υπό τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, εξαιτίας της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ βυθίστηκε σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση και η τότε πολιτική ηγεσία ζήτησε από τους Φινλανδούς να συμβάλουν ώστε να ξαναπιάσουν το κομμένο νήμα της ανάπτυξης. Κάπως έτσι, σαν ένα παραμύθι, εξελίχθηκαν τα πράγματα, συνέβαλε και η έκρηξη της κινητής τηλεφωνίας, αλλά τα πάντα στηρίχθηκαν στο κεφάλαιο που λέγεται εκπαίδευση. Η Φινλανδία έκτοτε έχει αναγάγει την παιδεία σε αξία ζωής, πολύτιμο αγαθό, βασικό επενδυτικό εργαλείο που συμβάλλει αποτελεσματικά όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και στην καθημερινότητα του πολίτη. Γράφτηκε ότι ο γιος του προέδρου της ΝΟΚΙΑ πηγαίνει στο ίδιο σχολείο με το γιο του θυρωρού μιας πολυκατοικίας. Ναι, γιατί στη Φινλανδία δεν υπάρχουν σχολεία για τους μεν και σχολεία για τους δε. Και αν κάτι απασχολεί το πολιτικό και εκπαιδευτικό προσωπικό της χώρας δεν είναι το πώς θα αυγατίσουν τα προσωπικά περιουσιακά τους στοιχεία, αλλά το πώς θα προωθήσουν την κοινωνία της γνώσης.<br />Στη χώρα του Αη Βασίλη η ζωή είναι μινιμαλιστική και αν θυμάμαι καλά η τότε πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας ζούσε σε ένα σπιτάκι δύο δωματίων κάπου έξω από το Ελσίνκι, όταν δε εμμέσως τη ρώτησα γιατί, μου απάντησε ότι στη ζωή προέχουν άλλες αξίες. Θα τολμούσα ίσως να πω ότι αυτά συμβαίνουν στη Φινλανδία επειδή κατοικείται από Φινλανδούς και τα υπόλοιπα συμβαίνουν στην Ελλάδα επειδή κατοικείται από Ελληνες, αλλά μια τέτοια σκέψη θα λειτουργούσε ισοπεδωτικά και κανείς δεν το αξίζει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-9057198478230045763?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-83198742472448013372009-04-09T12:45:00.001+03:002009-04-09T12:48:44.736+03:00Πώς η Ελλάδα θα σώσει την Ευρώπη .<br /><br /><a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=57&amp;artid=263124&amp;ct=6">Παύλος Παπαδόπουλος</a><br />ΤΟ ΒΗΜΑ on line.<br /><br />- Πέμπτη 9 Απριλίου 2009 .<br /><a href="javascript:openWindow(" status="no," height="700');&quot;" width="700," resizable="no," scrollbars="yes," top="+ (screen.height-359)/2 +" pid="49&amp;ct=6&amp;artid=263124','send','left='+"></a><a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=39&amp;ct=6&amp;artid=263124"></a><br /><a onclick="setSizeSpecific(10);" href="javascript:void(0);"></a><a onclick="setSizeSpecific(14);" href="javascript:void(0);"></a><a onclick="setSizeSpecific(18);" href="javascript:void(0);"></a><br /><a href="http://del.icio.us/post?url=http://www.tovima.gr/default.asp?pid%3D2%26ct%3D6%26artId%3D263124&amp;title="></a><a href="http://digg.com/submit?phase=2&amp;url=http://www.tovima.gr/default.asp?pid%3D2%26ct%3D6%26artId%3D263124"></a><a href="http://www.facebook.com/share.php?u=http://www.tovima.gr/default.asp?pid%3D2%26ct%3D6%26artId%3D263124"></a><a href="http://www.newsvine.com/_tools/seed&amp;save?u=http://www.tovima.gr/default.asp?pid%3D2%26ct%3D6%26artId%3D263124"></a><a href="javascript:bookmarksite("></a><br />Για τις Ηνωμένες Πολιτείες η Ορθόδοξη Ελλάδα είναι μια νευρωτική γεροντοκόρη που κλείστηκε στο σπίτι της, βολεύτηκε μπροστά στην τηλεόραση και έχουν να τη δουν στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια εδώ και κάτι χρόνια. Ακόμη και η Μάλτα μοιάζει να μετράει περισσότερο. Σκοτιστήκαμε βέβαια για τη γνώμη της Αμερικής, μιας χώρας με κοινωνική οργάνωση και οικονομία ανάλογης ποιότητας με αυτή ενός χάμπουργκερ πεταμένου στον δρόμο. Ωστόσο παραμένει κυρίαρχη διπλωματική και στρατιωτική δύναμη. Τη χρειαζόμαστε σε περίπτωση που η Τουρκία αποφασίσει να βήξει στο Αιγαίο, αλλά το πιθανότερο είναι ότι ο «μαύρος» Λευκός Οίκος δεν θα γίνει το 166 της Ελλάδας. Τα συγχαρητήρια για τη διολίσθηση της χώρας στην ανυποληψία δεν αξίζουν μόνο στον Πρωθυπουργό και στην κυρία Ντόρα Μπακογιάννη που ανέχεται την «καραμανλική απραξία» με ρίσκο και με κόστος για τη χώρα και την ίδια, αλλά και στην ελληνική ομογένεια που τρέφει ψευδαισθήσεις επιρροής και μεγαλείου ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνει πολλά πέραν από το να στήνει παρελάσεις για την 25η Μαρτίου. Αφού η Ντόρα αδικεί και φιμώνει τον εαυτό της προκειμένου να μην ενεργοποιήσει το«ρήγμα της Αταλάντης της Νέας Δημοκρατίας»(δηλαδή το «ρήγμα Καραμανλικών- Μητσοτακικών»), ανέλαβε δράση ο υπουργός Οικονομίας κ. Ι. Παπαθανασίου έτσι ώστε να ζωντανέψουμε τουλάχιστον τη σχέση μας με τους Ευρωπαίους. Ο υπουργός Οικονομίας κληρονόμησε δημοσιονομική φρίκη αφού ο «καθηγητής της ευκολίας» κ. Γ. Αλογοσκούφης έκανε περίπου ό,τι και η κυρία Μπακογιάννη. Συμβιβάστηκε δηλαδή με την «καραμανλική απραξία» και απέφυγε τις σοβαρές εισηγήσεις για τολμηρές αποφάσεις. Ο σεμνός κ. Παπαθανασίου, ο οποίος προφανώς δεν σκοπεύει να διακινδυνεύσει την ψυχική ηρεμία του για χάρη ενός υπουργείου που έπεσε από τον ουρανό στο κεφάλι του, σκέφθηκε ότι για να σώσει η Ευρώπη την Ελλάδα πρέπει πρώτα η Ελλάδα να σώσει την Ευρώπη. Πώς; Με την μείωση κατά 50% του τέλους ταξινόμησης των αυτοκινήτων! Ως γνωστόν οι κρατικοδίαιτες ελληνικές τράπεζες αντλούν χωρίς φραγμούς κεφάλαια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προκειμένου να δανείζουν το κράτος και την κρατικοδίαιτη οικονομία. Πάνω που οι Ευρωπαίοι ήταν έτοιμοι να μας αρχίσουν στα γαλλικά εξαιτίας της έλλειψης δημοσιονομικής ντροπής που μας διακρίνει, η κρατικοδίαιτη ελληνική οικονομία άρχισε να επενδύει τα δανεικά στη στήριξη της γερμανικής και της γαλλικής οικονομίας. Οξύνουμε δηλαδή την ελληνική νεύρωση για το αυτοκίνητο με την ελπίδα να λάβουμε ως αντάλλαγμα την παράταση της γαλλογερμανικής ανοχής απέναντι στον ασυγκράτητο δανεισμό μας. Για όλους εκείνους που ανησυχούν για το κυκλοφοριακό θρίλερ και την επιβάρυνση της ατμόσφαιρας υπάρχει το επιχείρημα ότι η αύξηση της ανεργίας λόγω της επιδείνωσης του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών θα επιτρέψει σε πολλούς εργαζομένους να μείνουν στο σπίτι τους. Ετσι δεν θα αυξηθούν τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν, αλλά εκείνα που βρίσκονται παρκαρισμένα. Γιατί ανεχόμαστε αυτό το κατάντημα; Γιατί στην Ελλάδα το παρελθόν κυβερνά. Εχουμε εκλέξει ένα ονοματεπώνυμο. Νομίζουμε ίσως ότι θα μας προστατεύσει το πνεύμα ενός από τους μάγους της φυλής. Κάπως έτσι όμως η Ορθόδοξη Ελλάδα κυβερνάται από τα κυπαρίσσια, εξωθεί σε παραίτηση ή σε μετανάστευση ό,τι αιρετικό, ζωντανό και καινοτόμο διαθέτει, και αδυνατεί να αποδράσει από τη μοίρα της νευρωτικής γεροντοκόρης.<br /><a href="mailto:papadopoulos@dolnet.gr">papadopoulos@dolnet.gr</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-8319874247244801337?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-80083424645888839802009-04-08T18:33:00.002+03:002009-04-08T18:36:26.161+03:00<iframe src="http://www.snotr.com/embed/2327" width="400" height="330" frameborder="0"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-8008342464588883980?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-38106736708969206802009-03-31T13:55:00.005+03:002009-03-31T14:08:46.689+03:00Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές μου, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου.<br /><br /> Σκέφτηκα να σου μιλήσω για τον Καραϊσκάκη,Αλλά το μυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.<br /> Σκέφτηκα να σου μιλήσω για το 21,Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.<br /> Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο μακρινό, τόσο ξένο.Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα.Τι να λένε σε σένα;<br /> Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις,να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.<br />Θα σου μιλήσω λοιπόν προσωπικά.Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο,και σε δεκαπέντε μέρες φεύγω για αλλού.Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία η και περισσότερα χρόνια. Θα σου μιλήσω σταράτα Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις μου.Οι μαθητές που συνάντησα μέσα στις τάξεις,Οι μαθητές που δίδαξα φέτος,Στην συντριπτική τους πλειονότητα με σεβάστηκαν,Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του μαθήματος.Πολλοί όμως από τους υπόλοιπους μαθητές Δε με σεβάστηκαν, με προσέβαλαν κατ’ επανάληψη.Με έργα, με λόγια, με ύβρεις,Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος Που με σόκαρε, που με έβαλε σε μελαγχολικές σκέψεις.<br /> Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει Πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο,Πως εκτός του γνωστικού ελλείμματοςΤο συγκεκριμένο σχολείο χωλαίνει δραματικάΚαι στο ηθικοπλαστικό του έργο,Στη διαμόρφωση δηλαδή των μαθητικών ψυχών και πνευμάτων.Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική μας,Των δασκάλων σας και των γονιών σας.<br /> Δεν έχουμε κατορθώσει να σας δείξουμε Πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι μια κόλαση,Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα,Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν,Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, Θα σας γεμίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,Θα σας γεράσουν πρόωρα.<br /> Αν όμως θέλετε μια συμβουλή από ένα δάσκαλο,Σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη,Που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν,Για να καταλάβει τότε πως η μόρφωση, η καλλιέργειαΉταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.Και κάθισε με πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλοΚαι έμαθε πέντε κολλυβογράμματα,Για να μας πει την ιστορία του βίου του,Το παραμύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών. Αυτό το παράδειγμα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, Και μπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό ΜακρυγιάννηΝα ακολουθήσεις το δρόμο που εκείνος έδειξε,το μονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόμο της παιδείας,Τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής<br /> .Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί απόΤον μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη.Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς,Αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθαμε σαν μπέσα,Ήταν πάνω απ΄ όλα μπεσαλής.Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς.Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα.Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας,Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον,Να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία.<br /> Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα τουΉταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου, του Νικηταρά. Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης,Συνέβαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας τουΚι έπειτα φυλακίστηκε,Για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά,Σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος και εγκαταλειμμένος από όλους,Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη ΕλλάδαΚι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσειΑπό την κυβέρνηση μια πλούσια σύνταξη,Απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά,Λέγοντας ψέματα, για να μην προσβάλει την πατρίδα του.Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγμα του Νικηταρά.Αλλά νομίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα, Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόμο της αξιοπρέπειας,Να προσπαθήσετε τίμια και με αγωνιστικότηταΓια εσάς και για το μέλλον της οικογένειας που Αύριο θα κάνετε.<br /> Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαιΠως σας προτείνω μια διαδρομή ζωής δύσκολη και απαιτητική,Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών,της εποχής στην οποία μεγαλώνετε.<br /> Όμως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της,Περιμένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλάΚαι με επιτυχία τη σημαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τουςσε καλύτερες μέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.Κι όταν βλέπω την εποχή μας Να μαραζώνει χωμένη στην αλλοτρίωση,Να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,Να μουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,Μόνο σε εσάς ελπίζω, Στην ειλικρινή σας διάθεση να αγωνιστείτε, να αντισταθείτε,να πολεμήσετε,να νικήσετε.Μη μας απογοητεύσετε.<br /><br />Αναρτήθηκε από Θερσίτης στις <a class="timestamp-link" title="permanent link" href="http://mundusphilologiae.blogspot.com/2009/03/25-2009.html" rel="bookmark">3/27/2009 </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-3810673670896920680?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-122162392576956202009-03-31T12:02:00.002+03:002009-03-31T12:05:15.024+03:00<a class="pdf_left" href="http://www.drassi.gr/index.php?id=71&amp;art_id=136&amp;page_title=%CE%97+%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%82+%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82#">Η κατάρρευση της κοινής λογικής</a><br /><br />Αναρτήθηκε : <a href="http://www.drasi.gr/">www.drasi.gr</a>, 30/3/2009 13:27<br />Του Χαρίδημου Κ. Τσούκα<br />Επιτηρείτε εξετάσεις στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μια ομάδα ατόμων με αποκριάτικη αμφίεση εισβάλλει στην αίθουσα, πετά γιαούρτια, βιαιοπραγεί εναντίον σας, και αποχωρεί. («Καθημερινή», 5/3/09). Μιλάτε σε ημερίδα που διεξάγεται σε κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εισβάλλει ξαφνικά μια πολυμελής ομάδα μασκοφόρων, κραυγάζει, πετά μπογιές, σας κλωτσά και σας τραυματίζει («Ελευθεροτυπία», 19/2/09). Μόλις έχετε αποβιβαστεί από τον ηλεκτρικό στην Κηφισιά, όταν μασκαράδες (κυριολεκτικά) σπάνε τα παράθυρα του συρμού και αρχίζουν να ρίχνουν μολότοφ. Εννέα βαγόνια καταστρέφονται («Καθημερινή», 4/3/09). Είστε ιδιοκτήτης καταστήματος στο Κολωνάκι. Ο κύριος που κοιτάζει τη βιτρίνα σας δεν είναι υποψήφιος πελάτης, αλλά μασκοφόρος που αρχίζει να σπάει τη τζαμαρία με λοστό («Καθημερινή», 14/3/09). Τυχαίνει να είστε μετανάστης, ιδιοκτήτης εστιατορίου στα Εξάρχεια. Μια παρέα 35 ατόμων τρώει και πίνει, αλλά αρνείται στο τέλος να πληρώσει το λογαριασμό («Καθημερινή», 15/2/09). Πηγαίνετε στη Λυρική Σκηνή να απολαύσετε την όπερα «Ρούσαλκα». Έκπληκτος βλέπετε μουσικούς της ΛΣ να διαμαρτύρονται για ένα ομοφυλοφιλικό φιλί στην παράσταση. Την επομένη, μια ομάδα ακτιβιστών ομοφυλοφίλων εισβάλλουν στη ΛΣ, στη διάρκεια της παράστασης, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την «ομοφοβία» των μουσικών της ΛΣ («Καθημερινή», 10/3/09). Κανένα από τα παραπάνω περιστατικά δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά «ωμά γεγονότα». Δεν αποτελούν μεμονωμένες εξαιρέσεις• όλο και κάτι παρόμοιο (κι ακόμη χειρότερα) συμβαίνει με ανησυχητική συχνότητα εδώ και αρκετούς μήνες. Το δράμα της χώρας δεν είναι μόνο η άνοδος της εγκληματικότητας, η αναβίωση της τρομοκρατίας, η διαφθορά, και τόσα άλλα, αλλά κάτι πολύ χειρότερο: η κατάρρευση της κοινής λογικής. «Μα υπάρχει κοινή λογική;», αναρωτιόνται οι σύγχρονοι σοφιστές. Όχι, η κοινή λογική είναι ένα «βολικό κατασκεύασμα» υπαινίσσεται ο έγκριτος αρθρογράφος κ.Π.Μπουκάλας («Καθημερινή», 20/3/2009). Αν όμως δεν υπάρχει κοινή λογική, πως εξηγείται ότι εκατομμύρια Έλληνες γελούν με τα αστεία του Λαζόπουλου, ότι η Βουλγαράκειος δήλωση πως «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» συνάντησε την καθολική αποδοκιμασία, ότι το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου εξόργισε το πανελλήνιο; Γιατί πληρώνουμε οι περισσότεροι το λογαριασμό στο εστιατόριο, γιατί δεν κραυγάζουμε στο θέατρο ή δεν βάζουμε φωτιά στο τρένο; Τι είναι αυτό που μας κάνει να έχουμε μια λίγο-πολύ κοινή αίσθηση, ένα common sense, έναν κοινό προσανατολισμό στις δραστηριότητές μας; Η κοινή αίσθηση, ο κοινός νους, δεν αποτελεί απλώς ένα άθροισμα ατομικών αντιλήψεων. Όπως ο Κάντ γνώριζε πολύ καλά, υπάρχει κάτι μη υποκειμενικό ακόμα και στην πιο υποκειμενική εμπειρία, στο μέτρο που αυτή διαμεσολαβείται από μια κοινή γλώσσα. Δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς κοινή λογική, χωρίς sensus communis. Η κοινή λογική είναι μια μοναδικά ανθρώπινη «έκτη αίσθηση», γράφει η Χάνα Αρέντ, η οποία «χρειάζεται για να συνέχει τις πέντε αισθήσεις μου και να συνταιριάζει τις εντυπώσεις που κομίζουν οι ιδιωτικές αισθήσεις μου με έναν κοινό κόσμο που τον μοιράζονται άλλοι». Αποκτούμε την κοινή λογική μετέχοντας στον κοινό λόγο και τις κοινές πρακτικές της κοινότητας. Χωρίς την κοινή λογική δεν μπορούμε να διεκπεραιώσουμε ούτε την απλούστερη πράξη, να παραγγείλουμε λ.χ. έναν καφέ. Συνειδητοποιούμε την κοινή λογική όταν λείπει. Αν δυσκολευτείτε να μετάσχετε σε μια τελετή τσαγιού στην Ιαπωνία είναι διότι δεν διαθέτετε την κοινή αίσθηση των γηγενών, χάρις στην οποία η ροή της τελετής είναι όχι μόνο απρόσκοπτη, αλλά απολύτως φυσιολογική. Ο κόσμος της κοινής λογικής, παρατηρεί ο Γιούργκεν Χάμπερμας, απαρτίζεται από ένα «απόθεμα αυτονόητων, ακλόνητων πεποιθήσεων, από τις οποίες οι συμμέτοχοι στην επικοινωνία αντλούν στην επικοινωνία τους». Η γνώση και η επι-κοινωνία προϋποθέτουν την κοινωνία. Πριν ακόμα αποκτήσουμε γνώση, ανήκουμε κάπου – σε μια κοινωνία, μια κουλτούρα, μια εποχή. Πρώτα μαθαίνουμε ότι δεν αγγίζουμε τη φωτιά και κατόπιν αναλύουμε τη χημεία της. Πρώτα μαθαίνουμε να πληρώνουμε το λογαριασμό στο εστιατόριο, να σεβόμαστε το δάσκαλό μας, να αγαπούμε το σχολείο μας, να μην καταστρέφουμε την περιουσία των άλλων, να πληρώνουμε τα χρέη μας, να τηρούμε τους νόμους, και μετά προβληματιζόμαστε για τις πρακτικές αυτές. Όταν οι πρακτικές αυτές κλονίζονται, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, τότε κάτι είναι βαθιά σάπιο στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Το χειρότερο όμως είναι ότι, όταν κλονίζεται η κοινή λογική που συνέχει την κοινωνία, τότε καθηλώνεται ο δημόσιος λόγος στα προφανή: καθίσταται αμυντικός (πώς να αποτραπεί η κατάρρευση του αυτονόητου) και εσωστρεφής (κυριαρχείται από τα ιστορικά φαντάσματα-μύθους του παρελθόντος)• δεν αναπτύσσεται, δεν εξελίσσεται, δεν εκλεπτύνεται. Ένα απλό παράδειγμα: ενώ όλες οι χώρες της προηγμένης Ευρώπης συζητούν τρόπους να χρηματοδοτήσουν περαιτέρω την ανώτατη εκπαίδευση, να αυξήσουν την λογοδοσία των πανεπιστημίων στην κοινωνία, και να συζεύξουν αποτελεσματικότερα τα αντικείμενα σπουδών με τις ανάγκες της οικονομίας, ο πλέον φιλόδοξος στόχος που εμείς φαίνεται να μπορούμε να θέσουμε είναι πώς να αποτρέψουμε τις πανεπιστημιακές καταλήψεις και πώς να πάψουν τα πανεπιστήμια να είναι ορμητήρια αντικοινωνικών (και ενίοτε κακοποιών) στοιχείων! Όταν η δημόσια συζήτηση αναλώνεται με πάθος για το λεγόμενο πανεπιστημιακό άσυλο, που να μείνει χρόνος, ενέργεια και φαντασία να μιλήσουμε για τις προϋποθέσεις της διεθνούς αριστείας των πανεπιστημίων μας; Η πληθώρα των περιπτώσεων ανομίας στη σημερινή Ελλάδα (τόσο από πολίτες, όσο και από αυτούς που θάπρεπε να ενσαρκώνουν την κοινή λογική - θεσμικούς φορείς και, κυρίως, το κράτος και τους πολιτικούς προϊσταμένους του) φανερώνει την αυξανόμενη κατάρρευση του αυτονόητου, την όλο και μεγαλύτερη διάβρωση του sensus communis. Για μια σύγχρονη χώρα, o δημόσιος λόγος μας είναι απαράδεκτα καθηλωμένος στα προφανή, συζητάμε με πάθος θέματα που σπάνια απασχολούν μια προηγμένη κοινωνία, είμαστε θλιβερά πίσω. Το ριζοσπαστικότερο πολιτικό πρόταγμα στην Ελλάδα, σήμερα, είναι η επανάσταση της κοινής λογικής. Την υποστηρίζει κανείς;<br /><br />(*) Ο κ.Χαρίδημος Κ. Τσούκας είναι καθηγητής στο ALBA και στο University of Warwick (<a href="http://htsoukas.blogspot.com/" target="_blank">http://htsoukas.blogspot.com</a>)<br /><br />Η Καθημερινή, 29/3/2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-12216239257695620?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-71813492662116590832009-03-22T15:19:00.000+02:002009-03-22T15:21:59.216+02:00January 22, 2009 Editor, Archaeology Magazine 36-36 33rd Street Long Island City, NY 11106 U.S.A.<br /><br /> Dear Sir, <br /> I opened the January/February issue of Archaeology today and eagerly turned to "A Letter from Macedonia" only to discover that it was actually a.....letter from ancient Paionia - the land north of Mt. Barmous and Mt. Orbelos. Livy's account of the creation of the Roman province of Macedonia (45.29.7 and 12) makes clear that the Paionians lived north of those mountains (which form today the geographically natural northern limits of Greece) and south of the Dardanians who were in today's Kosovo.. Strabo (7. frag 4) is even more succinct in saying that Paionia was north of Macedonia and the only connection from one to the other was (and is today) through the narrow gorge of the Axios (or Vardar) River. In other words, the land which is described by Matthew Brunwasser in his "Owning Alexander" was Paionia in antiquity. While it is true that those people were subdued by Philip II, father of Alexander, in 359 B.C. (Diodorus Siculus 16.4.2), they were never Macedonians and never lived in Macedonia. Indeed, Demosthenes (Olynthian 1...23) tells us that they were "enslaved" by the Macedonian Philip and clearly, therefore, not Macedonians. Isokrates (5.23) makes the same point. Likewise, for example, the Egyptians who were subdued by Alexander may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia (and so far as I can tell does not seek that name today). Certainly, as Thucydides (2.99) tells us, the Macedonians had taken over "a narrow strip of Paionia extending along the Axios river from the interior to Pella and the sea". One might therefore understand if the people in the modern republic centered at Skopje called themselves Paionians and claimed as theirs the land described by Thucydides. But why, instead, would the modern people of ancient Paionia try to call themselves Macedonians and their land Macedonia? Mr. Brunwasser (p. 55) touches on the Greek claims "that it implies ambitions over Greek territory" and he notes that "the northern province of Greece is also called Macedonia." Leaving aside the fact that the area of that northern province of modern Greece has been called Macedonia for more than 2,500 years (see, inter alios, Herodotus 5.17; 7.128, et alibi), more recent history shows that the Greek concerns are legitimate. For example, a map produced in Skopje in 1992 (Figure 1) shows clearly the claim that Macedonia extends from there to Mt. Olympus in the south; that is, combining the ancient regions of Paionia and Macedonia into a single entity. The same claim is explicit on a pseudo-bank note of the Republic of Macedonia which shows, as one of its monuments, the White Tower of Thessalonike, in Greece (Figure 2). There are many more examples of calendars, Christmas cards, bumper-stickers, etc., that all make the same claim. Further, Mr. Brunwasser has reported with approval (International Herald Tribune 10/1/08) the work of the "Macedonian Institute for Strategic Research 16:9", the name of which refers "to Acts 16:9, a verse in the New Testament in which a Macedonian man appears to the Apostle Paul begging him: 'Come over into Macedonia, and help us...'" But where did Paul go in Macedonia? Neapolis (Kavala), Philippi, Amphipolis, Apollonia, Thessaloniki, and Veroia (Acts 16:11-17:10) all of which are in the historic Macedonia, none in Paionia. What claim is being made by an Institute based in Skopje that names itself for a trip through what was Macedonia in antiquity and what is the northern province of Greece today? I wonder what we would conclude if a certain large island off the southeast coast of the United States started to call itself Florida, and emblazoned its currency with images of Disney World and distributed maps showing the Greater Florida. Certainly there was no doubt of the underlying point of "Macedonia" in the mind of U.S. Secretary of State Edward Stettinius on December 26, 1944, when he wrote: "The Department [of State] has noted with considerable apprehension increasing propaganda rumors and semi-official statements in favor of an autonomous Macedonia, emanating principally from Bulgaria, but also from Yugoslav Partisan and other sources, with the implication that Greek territory would be included in the projected state. This government considers talk of Macedonian "nation", Macedonian "Fatherland", or Macedonian "national consciousness" to be unjustified demagoguery representing no ethnic nor political reality, and sees in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against Greece." [Source: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C., Circular Airgram (868.014/26Dec1944)] Mr. Brunwasser (a resident of Bulgaria), however, goes on to state, with apparent distain, that Greece claims "Alexander III of Macedon (Alexander the Great) . . . as Greek." This attitude mystifies me. What is there to "claim"? Alexander's great-great-great grandfather, Alexander I, was certified as Greek at Olympia and, in the words of the father of history "I happen to know that [the forefathers of Alexander] are Greek" (Herodotus 5.22). Alexander's father, Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi (Plutarch, Alexander 4.9; Moralia 105A), the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. If Philip was Greek, wasn't his son also Greek? When Euripides - who died and was buried in Macedonia (Thucydides apud Pal. Anth. 7.45; Pausanias 1.2.2; Diodorus Siculus 13.103) - wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, did he write it in Slavic? When he wrote the Bacchai while at the court of Archelaos did he not write it in Greek even as it has survived to us? Or should we imagine that Euripides was a "Macedonian" who wrote in Slavic (at a date when that language is not attested) which was translated into Greek? What was the language of instruction when Aristotle taught Alexander? What language was carried by Alexander with him on his expedition to the East? Why do we have ancient inscriptions in Greek in settlements established by Alexander as far away as Afghanistan, and none in Slavic? Why did Greek become the lingua franca in Alexander's empire if he was actually a "Macedonian"? Why was the New Testament written in Greek rather than Slavic? On page 57 of the so-called "Letter from Macedonia" there is a photograph of the author standing "before a bronze statue of Alexander the Great in the city of Prilep." The statue is patently modern, but the question is whether the real historic Alexander could have read the Slavic inscription beneath his feet... Given the known historic posterity of Slavic to Greek, the answer is obvious. While Mr. Brunwasser's reporting of the archaeological work in Paionia is welcome, his adoption and promotion of the modern political stance of its people about the use of the name Macedonia is not only unwelcome, it is a disservice to the readers of Archaeology who are, I imagine, interested in historic fact. But then, the decision to propagate this historical nonsense by Archaeology - a publication of the Archaeological Institute of America - is a disservice to its own reputation. Let it be said once more: the region of ancient Paionia was a part of the Macedonian empire. So were Ephesos and Tyre and Palestine and Memphis and Babylon and Taxila and dozens more. They may thus have become "Macedonian" temporarily, but none was ever "Macedonia". Allow me to end this exegesis by making a suggestion to resolve the question of the modern use of the name "Macedonia." Greece should annex Paionia - that is what Philip II did in 359 B.C. And that would appear to be acceptable to the modern residents of that area since they claim to be Greek by appropriating the name Macedonia and its most famous man. Then the modern people of this new Greek province could work on learning to speak and read and write Greek, hopefully even as well as Alexander did.<br /> Sincerely,<br /> Stephen G. Miller Professor Emeritus, University of California, Berkeley<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-7181349266211659083?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9063603917463977862.post-18984568080586050082009-03-19T16:55:00.003+02:002009-03-19T17:02:02.545+02:00ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ : "Καταλογίζω στους Έλληνες έλλειψη αυτογνωσίας"<br /><br />“Αν θεωρείς τον εαυτό σου σοφό, τότε είσαι βλάκας!”, λέει μια πραγματικά σοφή, που απέχει πολύ από τις ναρκισσιστικές προσεγγίσεις του εαυτού της. Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δίνει ένα ξεχωριστό πρότυπο μέσα από την πορεία της στη ζωή και στον χώρο των γραμμάτων. Ίσως γιατί η πρώτη γυναίκα πρύτανης στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης και μία από τις πλέον εξέχουσες πανεπιστημιακές προσωπικότητες διεθνώς έχει ως αγαπημένη φράση της το “γνώθι σ’ αυτόν”.<br /><br /> Συνέντευξη Κυριακή Τσολάκη<br /><br />Το πρόσφατο ταξίδι-αστραπή από το Παρίσι στην Ξάνθη, προκειμένου να μιλήσει στο πλαίσιο της ημερίδας της Μακεδονικής Εκδοτικής Εκτυπωτικής με θέμα “Η Εγνατία του πολιτισμού και του τουρισμού”, αποδεικνύει περίτρανα γιατί η μεγάλη κυρία των γραμμάτων θεωρείται από πολλούς η προσωποποίηση του δυναμισμού και της δραστηριότητας. Με τον γνωστό ρέοντα λόγο της, με διαύγεια που εκπλήσσει, με ευρηματικότητα και παραστατικότητα, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ κατόρθωσε για ακόμη μια φορά να καθηλώσει το κοινό. Απλή και καταδεκτική δεν αρνήθηκε και μια συνέντευξη, στη διάρκεια της οποίας ανέπτυξε μεταξύ άλλων τις πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις της σχετικά με το Βυζάντιο και τον πολιτισμό του. Άλλωστε, όπως η ίδια έχει υποστηρίξει στο παρελθόν: “Έκανα το Βυζάντιο προσιτό στους Έλληνες, σε μικρούς και μεγάλους. Αυτό έκανα για την Ελλάδα”.<br /><br />Πού οφείλεται η εντύπωση ότι το Βυζάντιο ήταν μια σκοτεινή εποχή;<br />Στο ότι πολλές φορές το συγκρίνουν είτε με την ελληνική αρχαιότητα, που ήταν η βάση της ανθρώπινης διανόησης, είτε με τη Δύση, δηλαδή την αναγέννηση. Το Βυζάντιο ήταν ανάμεσα στους δύο αυτούς σταθμούς, που αντιπροσωπεύουν το ορθολογιστικό και ανοιχτό πνεύμα, την ερώτηση, την απάντηση, τη σκέψη. Παράλληλα, επειδή ήταν ένα μόρφωμα που στηρίχθηκε στο θρησκευτικό ορθόδοξο δόγμα, θεωρήθηκε ένας σκοταδιστικός θεοκρατικός οργανισμός. Αυτή η απαξίωση του μεσαίωνα δεν αφορά μόνο το Βυζάντιο αλλά και τη Δύση. Είναι η εποχή που η ανθρωπότητα της Μεσογείου γυρίζει την πλάτη της στην ερωταπόκριση του αρχαίου πνεύματος και μπαίνει στην εποχή της επεξεργασίας του χριστιανικού δόγματος.<br /><br />Αυτή είναι μια λανθασμένη θεώρηση;<br />Η άγνοια των κατορθωμάτων και των επιτευγμάτων του Βυζαντίου ώθησε πολύ βιαστικά τους ανθρώπους να το χαρακτηρίσουν ως μια σκοταδιστική εποχή. Σ’ αυτό συνέβαλε επίσης και το γεγονός ότι την αρχαιότητα διέδωσαν στην Ελλάδα ξένοι, οι οποίοι δημοσίευσαν όλα τα ελληνικά κείμενα και ήταν ως επί το πλείστον καθολικοί ή προτεστάντες, που θεωρούσαν τους ορθόδοξους σχισματικούς ή καθυστερημένους. Έτσι, το Βυζάντιο παραγνωρίστηκε.<br /><br />Τείνει να αλλάξει αυτή η αντίληψη;<br /> Νομίζω ότι οι μεγάλες εκθέσεις που διοργανώνονται κάνουν γνωστό το πνεύμα του Βυζαντίου ως καλλιτεχνικό επίτευγμα. Η μοντέρνα τέχνη όπως την παρουσιάζουν οι υπερρεαλιστές, η μεταφυσική και ονειρική ζωγραφική τους η οποία δεν αποδίδει μορφές αλλά την υπερβατικότητα κάποιας συγκίνησης, έκαναν τους ανθρώπους να κοιτάξουν με άλλο μάτι τις βυζαντινές εικόνες. Γιατί οι βυζαντινές εικόνες δεν παραπέμπουν στον άγιο αλλά στην αγιοσύνη. Η νέα αυτή ματιά χάρη στους υπερρεαλιστές άλλαξε το βλέμμα πάνω στη βυζαντινή τέχνη.<br /><br />Οι βυζαντινές σπουδές βρίσκονται σήμερα σε ένα ικανοποιητικό στάδιο;<br />Οι βυζαντινές σπουδές έχουν μεγάλη ανάπτυξη. Έδωσαν στους νέους τη διάθεση να αναλογιστούν τι ήταν αυτή η χιλιόχρονη αυτοκρατορία, να απομακρυνθούν από τη θεωρία του σκοταδισμού, αλλά και να δώσουν στο Βυζάντιο μια καινούργια θέση.<br />Οι αυτοκρατορίες ήταν πολυεθνικά κράτη.<br /><br /> Το Βυζάντιο πού οφείλει τον ενιαίο πολιτιστικό του χαρακτήρα;<br />Η πολυεθνικότητα, η παγκοσμιότητα ως ιδεολογία και η αιωνιότητα ως ελπίδα είναι τα τρία χαρακτηριστικά κάθε αυτοκρατορίας. Το Βυζάντιο ήταν ακριβώς αυτό, αλλά ήταν και μονοπολιτιστικό. Ο πολιτισμός του βασιζόταν στην ελληνιστική εμπειρία και την ελληνική γλώσσα. Όπως ξέρετε, η γλώσσα είναι μια σύμπτυξη της ιστορίας του παρελθόντος, η οποία μπορεί να είναι παρόν και γίνεται και μέλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι η νεοελληνική γλώσσα ξεκινά από τα κείμενα της Αγίας Γραφής, που ήταν γραμμένα στην κοινή αλεξανδρινή της εποχής. Αυτή ήταν η γλώσσα που υιοθέτησε το Βυζάντιο “εναντίον” των λατινικών, τα οποία ήταν διεθνής γλώσσα. Εκείνη την εποχή τα ελληνικά είναι η γλώσσα των διανοουμένων και τα λατινικά είναι η διοικητική γλώσσα. Οπότε, αυτός ο μονοπολιτιστικός χαρακτήρας χάρη στη χρήση της ελληνικής γλώσσας, τη διάχυση της ελληνικής γραμματείας και την εξέλιξη της χριστιανικής πνευματικότητας κάνουν το Βυζάντιο ένα ελληνικό πνευματικό μόρφωμα.<br />Βρίσκετε παραλληλισμούς μεταξύ των αυτοκρατοριών εκείνης της εποχής και των σημερινών γεωγραφικών πολυεθνικών περιοχών; Υποστηρίζεται συχνά ότι οι ΗΠΑ είναι η ρωμαϊκή αυτοκρατορία της σύγχρονης εποχής. Θα έλεγα ότι είναι η βυζαντινή αυτοκρατορία του σήμερα. Το Βυζάντιο είναι η διάσωση της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εκχριστιανισμένης και εξελληνισμένης, με την Κωνσταντινούπολη ως πρωτεύουσα. Ομοίως και η Αμερική σήμερα είναι μια Ευρώπη εκτός εαυτής, έχει τις ίδιες πνευματικές βάσεις με την Ευρώπη και θεωρεί ότι πρέπει να σώσει και να διαδώσει τις ευρωπαϊκές αξίες σε όλο τον κόσμο. Το Βυζάντιο στην εποχή του λειτουργούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Άλλωστε, εξαιτίας του Βυζαντίου ανακαλύφθηκε η Αμερική.<br /><br />Τι εννοείτε;<br />Όταν το 1453 έπεσε η Πόλη, οι Οθωμανοί μουσουλμανοποίησαν όλη την ανατολική Μεσόγειο, οπότε τα χριστιανικά πλοία της Γένοβας, της Ιταλίας, της Πίζας, της Φλωρεντίας, που έκαναν όλο το διαμετακομιστικό εμπόριο, δεν είχαν πρόσβαση εκεί. Οι ναυτικές δημοκρατίες της Ιταλίας έπεσαν σε αχρηστία και άρχισαν να αναζητούν νέους δρόμους για να φτάσουν στην Άπω Ανατολή. Μεταφράστηκαν στα λατινικά τα “Μετεωρολογικά” του Αριστοτέλη, όπου ο σπουδαίος φιλόσοφος γράφει: ““Όταν ήμουν στην Κύπρο κοίταξα τους αστερισμούς και είδα ότι δεν ήταν στην ίδια θέση με τη θέση που ήξερα όταν ήμουν στη Μακεδονία. Κατάλαβα τότε ότι η γη είναι σφαίρα και πάλι μικρά, οπότε αν θες να πας σε ένα μέρος της μπορείς να πας είτε από την Ανατολή είτε από τη Δύση”. Ο Κολόμβος μ’ αυτό το κείμενο ξεκινάει να βρει την Άπω Ανατολή από την απέναντι μεριά, από τη δύση. Το μέρος που προσέγγισε η καραβέλα του ονομάζεται Δυτικές Ινδίες. Οπότε, αν δεν είχε πέσει η Πόλη, δεν θα είχαμε ανακαλύψει την Αμερική.<br /><br />Όταν κάποια στιγμή σας ρώτησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τι ήταν η Μακεδονία στο Βυζάντιο, απαντήσατε: “θέμα, κύριε πρόεδρε”.<br /> Σήμερα είναι ένα άλλου είδους θέμα, πολύ σοβαρό πια για εμάς τους Έλληνες. Έχετε εκφράσει κατά καιρούς την άποψή σας η ΠΓΔΜ να ονομαστεί Νέα Μακεδονία. Γιατί; Υπάρχει η Μεγάλη Βρετανία, αλλά και η Βρετάνη στη Γαλλία. Ουδέποτε το συζήτησε κανείς. Θεωρώ ότι οι γείτονες είναι Έλληνες που έχασαν την ελληνικότητά τους, γι’ αυτό ακριβώς, σχεδόν ψυχαναλυτικά, θέλουν να έχουν πρόσβαση στην ελληνική ιστορία. Εμάς τις μας νοιάζει; Έχω φωνάξει αυτή μου την άποψη λέγοντας μάλιστα ότι κάθομαι σε μια γειτονιά που λέγεται Νέα Ελβετία, αλλά δεν έχει καμία σχέση με την Ελβετία. Πάντως, θεωρώ ότι το θέμα χάθηκε για την Ελλάδα, γιατί πια στο εξωτερικό όλοι γνωρίζουν το συγκεκριμένο κράτος με το όνομα αυτό. Το πιο λανθασμένο σύνθημα για μένα είναι “η Μακεδονία είναι ελληνική”. Το μόνο σύνθημα που θα μπορούσε να υπάρξει είναι το “όπου Μακεδονία Ελλάδα”. Οι ξένοι ρωτούν: φοβάστε μήπως οι έλληνες Μακεδόνες πάνε μαζί τους; Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή το πρόβλημα είναι πως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι υπάρχει μια μακεδονική οντότητα, της οποίας η προέκταση είναι η Θεσσαλονίκη και το Αιγαίο. Νομίζω ότι ήταν πολύ εσφαλμένη η διαχείριση του θέματος, το οποίο δεν είναι ιστορικό, αλλά πολιτικό.<br /><br />Είπατε κάποτε πως η έλλειψη αυτογνωσίας είναι η πιο ανήθικη πράξη. Σ’ αυτή την περίπτωση τι ισχύει;<br />Συμπληρώνω ότι η έλλειψη αυτογνωσίας είναι η πιο ανεύθυνη, η πιο παιδαριώδης πράξη. Δυστυχώς, πολλές φορές καταδικάζω και καταλογίζω στους Έλληνες έλλειψη αυτογνωσίας. Φτάνει πια το περίφημο σύνθημα “είμαστε οι καλύτεροι της παρέας”. Καλά θα κάνουμε να προσπαθούμε να μάθουμε ποιοι είμαστε και να μη ρωτάμε αν υπάρχουν φιλέλληνες έξω. Δεν άκουσα κανέναν γάλλο να αναρωτιέται αν υπάρχουν “φιλόγαλλοι”!<br /><br />Η αυτογνωσία είναι ένας δρόμος προς την προσωπική και συλλογική επιτυχία;<br />Ασφαλώς. Δεν υπάρχει επιτυχία που να μην είναι μια συλλογική επιτυχία επιτυχημένων ανθρώπων. Γιατί αν σε μια συλλογική επιτυχία είσαι ένας αποτυχημένος, κατεβάζεις όλη τη συλλογική επιτυχία προς τα κάτω. Η αυτογνωσία είναι ακριβώς μια δυνατότητα να ξέρεις πού μπορείς να πας. Είναι αυτό ακριβώς που μου έλεγε η μάνα μου: “Παιδί μου, να ξέρεις τη θέση σου. Ούτε πιο πάνω ούτε πιο κάτω”.<br /><br />Ενώ ο πατέρας σας, όπως διάβασα, έλεγε: “Το πρόσωπο είναι σπαθί”. Αυτό παρέμεινε μία από τις αρχές σας;<br />Γι’ αυτό ακριβώς όταν έβλεπα τα πρόσφατα γεγονότα στην Ελλάδα είπα ότι το χειρότερο ήταν πως ενεπλάκησαν σ’ αυτά κουκουλοφόροι, οι οποίοι δεν δείχνουν το πρόσωπό τους. Από τη στιγμή που δεν δείχνεις το πρόσωπό σου, σημαίνει ότι θέλεις να κάνεις πράγματα που δεν είναι αυτά που σου επιτρέπουν. Καλό είναι τις ενέργειές σου και να τις υποστηρίζεις και να τις υπογράφεις. Ευτυχώς που τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχουν όρια. Οι νέοι όταν θέλουν να διαμαρτυρηθούν δεν φορούν κουκούλες.<br />Υποστηρίξατε ότι μπροστά στα παιδιά δεν μπορείς να φοβηθείς. Γιατί;<br />Επειδή μπροστά στα παιδιά πρέπει να είσαι παραδειγματικός. Γενικότερα, αν μπορείς να έχεις έναν σκοπό στη ζωή σου, είναι να είσαι παραδειγματικός. Φοβάμαι ότι αυτή τη στιγμή οι μόνοι ήρωες για τη νεολαία είναι οι τραγουδιστές, οι τηλεπαρουσιαστές και οι ποδοσφαιριστές. Γι’ αυτό γελώ που με ενέταξαν μέσα στους εκατό δημοφιλέστερους Έλληνες.<br /><br />Έχετε γενικότερα χιούμορ. Πιστεύετε ότι αυτό συμβαδίζει με τη... σοφία σας;<br />Δεν νομίζω πως είναι κάτι που δέχεται ανάλυση. Αν θεωρείς τον εαυτό σου σοφό, τότε είσαι βλάκας!<br /><br />ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, Μαρ 15, 2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9063603917463977862-1898456808058605008?l=ailanblog.blogspot.com' alt='' /></div>Αννα Αιλιανου-Βασιλειαδουhttp://www.blogger.com/profile/12508729915190878028noreply@blogger.com0